Wojna i pokój: Co teraz, Donaldzie? Czy irańska gra Trumpa obraca się przeciwko niemu? Jak wojna z Iranem wciąga amerykańską gospodarkę w otchłań

Geopolityczny samobójczy gol: globalny kryzys naftowy 2026 r. – dlaczego Chiny i Rosja cieszą się z wojny Trumpa

Wiosną 2026 roku „Operacja Epic Fury” miała zademonstrować absolutną siłę Ameryki – ale wyprzedzający atak militarny Donalda Trumpa na Iran szybko stał się najkosztowniejszą pomyłką w polityce zagranicznej jego drugiej kadencji. Zamiast spadających cen energii i szybkiej zmiany reżimu w Teheranie, świat jest świadkiem bezprecedensowego geoekonomicznego pożogi. Strategicznie ważna Cieśnina Ormuz jest skutecznie zablokowana, globalne ceny ropy gwałtownie rosną, a gospodarka USA jęczy pod ciężarem nieobliczalnych kosztów wojny, sięgających nawet miliarda dolarów dziennie. Podczas gdy Waszyngton desperacko poszukuje strategii wyjścia i zraża europejskich sojuszników, dwaj geopolityczni rywale zacierają ręce z radości: Chiny i Rosja wyłaniają się jako prawdziwi strategiczni beneficjenci kryzysu wywołanego przez sam Biały Dom. To szczegółowa analiza upadku amerykańskiej logiki odstraszania i fatalnych konsekwencji polityki zagranicznej motywowanej wyłącznie względami wewnętrznymi.

W związku z tym:

• Kryzys energetyczny 2.0? Wojna USA, Izraela i Iranu wywołuje szok cenowy gazu ziemnego: największy wzrost cen od czasu wojny na Ukrainie

Zakład Trumpa na Iran: geoekonomiczna konflagracja

Jak przemyślany pokaz siły mógł stać się najkosztowniejszą pomyłką w polityce zagranicznej drugiej kadencji

Donald Trump chciał wysłać sygnał siły, przeprowadzając celowy atak militarny na Iran: Ameryka powróciła, zdeterminowana i nieustraszona. Zamiast tego otrzymał szybko rozprzestrzeniający się pożar, który wstrząsa światową gospodarką, pogrążając rynki energetyczne w stanie wyjątkowym i pozostawiając Rosję i Chiny jako strategicznych zwycięzców w kryzysie, który sam Waszyngton wywołał. Pytanie, które ekonomiści, stratedzy wojskowi i doradcy kampanii republikańskiej zadają sobie teraz, nie brzmi już, czy kalkulacja Trumpa dotycząca Iranu się sprawdzi, ale jak duże mogą być szkody.

Operacja Epic Fury: pokaz siły o nieobliczalnych konsekwencjach

28 lutego 2026 roku Stany Zjednoczone i Izrael wspólnie rozpoczęły „Operację Epic Fury” – skoordynowaną kampanię bombardowań irańskiej infrastruktury wojskowej, która w ciągu kilku godzin wywróciła do góry nogami porządek geopolityczny na Bliskim Wschodzie. Koszt ataku wyniósł ponad 11,3 miliarda dolarów w samej amunicji w ciągu pierwszych sześciu dni, a w ciągu pierwszych 48 godzin – 5,6 miliarda dolarów. Pentagon przygotował jednocześnie dodatkowy wniosek budżetowy w wysokości 50 miliardów dolarów na pokrycie nieprzewidzianych wydatków na amunicję. Dzienny koszt wojny, według Penn Wharton Budget Model, szacowany jest na około 800 milionów dolarów, podczas gdy inni eksperci szacują go na nawet 1 miliard dolarów dziennie.

W ciągu kilku dni siły amerykańskie zniszczyły i zatopiły łącznie 17 irańskich okrętów wojennych i okręt podwodny, zaatakowały irańskie wyrzutnie rakietowe, systemy obrony powietrznej oraz centra dowodzenia i kontroli, a według własnych oświadczeń, wyeliminowały 90–95% potencjału Teheranu w zakresie pocisków balistycznych. W atakach zginął ajatollah Ali Chamenei; jego syn zastąpił go na stanowisku Najwyższego Przywódcy. Niemniej jednak operacja nabrała rozpędu, co wyraźnie zaskoczyło Waszyngton. Iran zablokował Cieśninę Ormuz, zaatakował tankowce i zamienił najważniejszą arterię energetyczną świata w pole bitwy. W ciągu pierwszych dwóch tygodni wojny zaatakowano dziesięć okrętów w cieśninie lub w jej pobliżu, a co najmniej siedmiu marynarzy zginęło.

Kalkulacje Trumpa: ceny energii, obietnice wyborcze i ciężar polityki wewnętrznej

Aby zrozumieć decyzję Trumpa o eskalacji działań militarnych, należy najpierw zrozumieć jego program polityki wewnętrznej. Podczas kampanii wyborczej i w orędziu o stanie państwa Trump obiecał amerykańskim wyborcom niskie ceny energii. Cel 50 dolarów za baryłkę ropy naftowej był główną zasadą jego polityki gospodarczej. Było to zgodne ze strategią wywierania maksymalnej presji na Iran: karnymi cłami na wszystkich partnerów handlowych Teheranu, groźbami sankcji, a ostatecznie użyciem siły militarnej w celu trwałego osłabienia reżimu mułłów, a tym samym trwałego ograniczenia dostaw irańskiej ropy.

Dynamika eskalacji miała swoją historię. Już w styczniu 2026 roku, gdy irańskie siły bezpieczeństwa brutalnie stłumiły masowe protesty, Trump ogłosił karne cła w wysokości 25% wobec wszystkich partnerów handlowych Iranu. Ropa Brent zareagowała natychmiast: 13 stycznia 2026 roku jej cena wzrosła o ponad cztery dolary w ciągu kilku dni, co stanowiło siedmioprocentowy wzrost. Sekretarz ds. energii Chris Wright rozpowszechnił informację, że ataki USA na Iran latem 2025 roku nie spowodowały gwałtownego wzrostu cen ropy, ponieważ amerykańska produkcja krajowa działała jako bufor. To założenie okazało się niebezpiecznym błędem wiosną 2026 roku.

Niepowodzenie założeń cenowych: szok naftowy uderza w gospodarstwa domowe w USA

Polityczne kalkulacje Trumpa w polityce wewnętrznej opierały się na kruchym fundamencie. Wybuch otwartych działań wojennych spowodował gwałtowny wzrost cen ropy naftowej do poziomów, których nie przewidywali nawet najbardziej optymistyczni eksperci. W pierwszym tygodniu wojny ceny ropy wzrosły o ponad 25 procent. Cena ropy Brent na krótko osiągnęła prawie 120 dolarów za baryłkę, po czym spadła do około 88 dolarów po ogłoszeniu przez Trumpa rychłego zakończenia wojny, pozostając nadal prawie 30 procent powyżej poziomu sprzed wojny. Przed wybuchem wojny baryłka kosztowała około 70 dolarów; cel Trumpa na poziomie 50 dolarów wydaje się dziś reliktem z innej epoki.

Dla amerykańskich konsumentów konsekwencje były natychmiast odczuwalne. Średnia krajowa cena benzyny wzrosła o 27 centów w ciągu pierwszych dni wojny, osiągając 3,25 dolara za galon, czyli o 15 centów więcej niż w roku poprzednim. Od tego czasu cena wzrosła o ponad 21 procent. Sam Trump przyznał w wywiadzie dla Reutersa, że ​​ceny mogą wzrosnąć, ale zbagatelizował problem, twierdząc, że wzrosty cen są tymczasowe i niewielkie. Wcześniej stwierdził, że nie widzi potrzeby sięgania do strategicznych rezerw ropy naftowej, ponieważ Cieśnina Ormuz pozostaje przejezdna dzięki osłabionej irańskiej marynarce wojennej. Kilka dni później zasygnalizował Międzynarodowej Agencji Energii (IEA) skoordynowane uwolnienie 400 milionów baryłek z rezerw krajowych – wyraźny sygnał, że jego początkowy optymizm ustąpił miejsca rzeczywistości.

Eksperci fiskalni szacują, że wzrost ceny ropy o 10 dolarów miałby efekt inflacyjny wynoszący około 0,2 punktu procentowego i obniżyłby wzrost gospodarczy o 0,1 punktu procentowego. Dotychczasowe wzrosty cen znacznie przekraczają ten próg. Kent Smetters, dyrektor Penn Wharton Budget Model, szacuje całkowite straty ekonomiczne dla gospodarki amerykańskiej na 115 miliardów dolarów, przy czym wahają się one od 50 do 210 miliardów dolarów, w zależności od intensywności i czasu trwania konfliktu.

Cieśnina Ormuz: gdzie geopolityka zderza się z globalnym zaopatrzeniem w energię

Cieśnina Ormuz to coś więcej niż tylko geograficzne wąskie gardło. Przepływa przez nią około 20 procent światowych dostaw ropy naftowej i skroplonego gazu ziemnego (LNG), w tym 30 procent europejskiego paliwa lotniczego i 20 procent światowego handlu LNG. Iran natychmiast wykorzystał tę strategiczną przewagę. Gwardia Rewolucyjna oświadczyła, że ​​nie pozwoli na przekazanie ani jednego litra ropy wrogowi ani jego sojusznikom, dopóki ataki będą kontynuowane. Od 4 marca źródła donosiły, że Iran w praktyce zezwalał na swobodny przepływ wyłącznie chińskim statkom.

Iran produkuje około czterech procent światowego zapotrzebowania na ropę naftową i jest trzecim co do wielkości producentem w OPEC. To czyni go globalnym graczem systemowym, którego zakłócenia uderzyłyby w rynki mocniej niż porównywalne przerwy w produkcji w Wenezueli lub innych krajach produkujących ropę średniej wielkości. W przypadku całkowitej blokady cieśniny, analitycy szacowali potencjalny wzrost cen na ponad 200 dolarów za baryłkę, co ogłosił sam Iran. „The Economist” napisał, że skuteczna blokada irańska odcięła już 15 procent światowych dostaw ropy. Tankowce masowo omijały cieśninę; firmy żeglugowe zawiesiły działalność w Zatoce Perskiej.

Reakcja Trumpa na kryzys w Cieśninie Ormuz ujawniła charakterystyczną mieszankę nadmiernej pewności siebie i spóźnionej improwizacji. Najpierw twierdził, że Iran nie ma już marynarki wojennej i że cieśnina pozostanie otwarta. Następnie publicznie rozważał przejęcie kontroli nad Cieśniną Ormuz. Na koniec wezwał inne kraje do wysłania okrętów wojennych w celu zapewnienia bezpieczeństwa szlaku wodnego. Początkowa pewność przeprowadzenia krótkiej, czystej operacji, która zapewniłaby tanią energię i spokój na rynkach, została zdetronizowana przez rzeczywistość.

W związku z tym:

• Zagrożenie dla łańcuchów dostaw: Iran zamyka Cieśninę Ormuz – 170 kontenerowców utknęło w Zatoce Perskiej

Nastroje w USA: Konsumenci w kryzysie, notowania pod presją

Ekonomiczny wpływ wojny znajduje bezpośrednie odzwierciedlenie w nastrojach społeczeństwa amerykańskiego. Wskaźnik Nastrojów Konsumentów Uniwersytetu Michigan spadł do 55,5 punktu w marcu 2026 roku, osiągając najniższy poziom od trzech miesięcy i był o 2,6% niższy niż w roku poprzednim. Co istotne, koordynatorka badania, Joanne Hsu, zauważyła, że ​​wywiady przeprowadzone przed wybuchem wojny 28 lutego wykazały wzrost nastrojów; jednak dane zebrane później całkowicie zniweczyły tę poprawę. Szeroko zakrojony spadek osobistych oczekiwań finansowych o 7,5% jest widoczny we wszystkich przedziałach dochodowych, grupach wiekowych i poglądach politycznych. Oczekiwania inflacyjne na nadchodzący rok pozostają na niezmienionym poziomie 3,4%, znacznie przekraczając cel Rezerwy Federalnej wynoszący 2%.

Wskaźniki poparcia dla Trumpa utrzymują się na zaskakująco niskim poziomie. Sondaż Economist/YouGov z marca 2026 roku wykazał 40% poparcia, przy 55% dezaprobacie. Sondaż Quinnipiac przyniósł jeszcze niższe wyniki: zaledwie 37% poparcia w porównaniu do 57% dezaprobaty. Szczególnie wyraźny jest sceptycyzm wobec jego polityki wobec Iranu: 52% respondentów nie pochwala sposobu, w jaki Trump postępuje w konflikcie z Iranem, 53% sprzeciwia się działaniom militarnym, a 55% nie postrzega Iranu jako bezpośredniego zagrożenia militarnego dla Stanów Zjednoczonych. Analiza historycznych interwencji wojskowych USA od czasów II wojny światowej przeprowadzona przez „New York Times” wykazała, że ​​poparcie dla wojny w Iranie, wynoszące zaledwie 41%, należy do najniższych wśród wszystkich konfliktów; jedynie interwencja w Libii w 2011 roku, z wynikiem 47%, również nie uzyskała poparcia większości.

Fakt, że to niezadowolenie jak dotąd praktycznie nie wpłynęło na ogólne notowania Trumpa, paradoksalnie wynika z faktu, że początkowe wskaźniki były już tak niskie. Model zbiorczy Nate'a Silvera wskazuje na spadek o mniej niż jeden punkt procentowy od 28 lutego. Poparcie dla wojny wśród lojalnej elektoratu MAGA Trumpa wynosi 90%; jednak wśród Republikanów spoza tego trzonu wynosi ono nieco ponad 50%, a jedna trzecia tej grupy sprzeciwia się działaniom zbrojnym. W przypadku wyborów uzupełniających w listopadzie 2026 roku podział ten jest bardziej znaczący niż jakakolwiek wartość bezwzględna.

Problem długu: Jak wojna destabilizuje i tak już kruchą konstrukcję fiskalną

Koszty wojny z Iranem wpływają na i tak już opłakaną sytuację fiskalną Stanów Zjednoczonych, którą Kongresowe Biuro Budżetowe (CBO) określiło jako wyjątkowo poważną już w lutym 2026 roku. CBO prognozowało deficyt w wysokości 1,853 biliona dolarów na rok fiskalny 2026, przy czym całkowite wydatki przewyższą dochody podatkowe o około 33%. Oczekuje się, że relacja długu do PKB wzrośnie do 120% do 2035 roku. Według Penn Wharton, 60-dniowa wojna z Iranem zwiększyłaby deficyt o około 139 miliardów dolarów, wliczając w to odsetki i zmniejszone dochody podatkowe, co stanowi wzrost o 7,5% w stosunku do prognozy CBO.

Jednocześnie pośrednie szkody gospodarcze wynikające z rosnących kosztów energii, rosnącej niepewności konsumentów i spadku inwestycji negatywnie wpływają na wzrost gospodarczy. Ekonomista Kent Smetters ostrzegł, że całkowite szkody dla gospodarki USA spowodowane zakłóceniami w handlu, zawirowaniami na rynku energii i rosnącymi cenami benzyny mogą wynieść od 50 do 210 miliardów dolarów. Ten scenariusz dodatkowo komplikuje decyzja Trumpa o zniesieniu sankcji na dostawy rosyjskiej ropy do Indii: choć ma to na celu krótkoterminowe osłabienie presji cenowej, jednocześnie wzmacnia strukturalnie Rosję, beneficjenta wojny.

Nasze amerykańskie doświadczenie w rozwoju biznesu, sprzedaży i marketingu – Zdjęcie: Xpert.Digital

Obszary zainteresowań branży: B2B, digitalizacja (od AI do XR), inżynieria mechaniczna, logistyka, odnawialne źródła energii i przemysł

Więcej informacji tutaj:

• Centrum Biznesu Ekspertów

Centrum tematyczne oferujące spostrzeżenia i wiedzę specjalistyczną:

• Platforma wiedzy obejmująca gospodarki globalne i regionalne, innowacje i trendy branżowe
• Zbiór analiz, spostrzeżeń i informacji ogólnych na temat obszarów, na których się koncentrujemy
• Miejsce, w którym można zdobyć wiedzę i informacje na temat bieżących wydarzeń w biznesie i technologii
• Centrum dla firm poszukujących informacji na temat rynków, cyfryzacji i innowacji branżowych

Rosja: Śmiejąca się trzecia strona w amerykańskiej wojnie

Podczas gdy Stany Zjednoczone inwestują miliardy w wysiłek wojenny, Rosja codziennie czerpie zyski z rosnących cen ropy naftowej i łagodzenia sankcji. Od początku działań wojennych Rosja zarobiła dziennie na eksporcie ropy i gazu o około 510 milionów euro więcej niż w lutym 2026 roku – co stanowi wzrost o 14 procent. W ciągu dwóch tygodni wojny ten dodatkowy zysk wyniósł około 6 miliardów euro. Analitycy z Centrum Badań nad Energią i Czystym Powietrzem obliczyli, że kwota ta wystarczy na zakup 17 000 dronów Shahed-136 dziennie, które są wykorzystywane w wojnie Rosji z Ukrainą.

Sekretarz Skarbu USA Scott Bessent uzasadnił 30-dniowe zniesienie sankcji na indyjski import rosyjskiej ropy jako krótkoterminowy środek stabilizacji cen. W efekcie oznacza to, że Waszyngton, poprzez własną politykę wobec Iranu, pośrednio finansuje wydatki Moskwy, jednocześnie dostarczając broń Ukrainie. Ta sprzeczność jest nie tylko wątpliwa strategicznie, ale także świadczy o reaktywnym, krótkoterminowym charakterze polityki zagranicznej Trumpa, która przedkłada krótkoterminowe kalkulacje wizerunkowe nad długoterminową spójność geopolityczną.

Przegrana bitwa energetyczna z Chinami: Pekin jako strategiczny beneficjent

Ofensywa Trumpa wobec Iranu ma kluczowy kontekst geostrategiczny, który zbyt rzadko jest brany pod uwagę w debacie publicznej: globalną wojnę energetyczną z Chinami. Pekin kupuje około 80–90% irańskiego eksportu ropy naftowej, który w 2025 roku wynosił średnio 1,38 miliona baryłek dziennie i stanowił około 13,4% całkowitego chińskiego importu ropy naftowej drogą morską. Całkowity import ropy naftowej z Zatoki Perskiej do Chin stanowi ponad połowę całego importu ropy naftowej drogą morską; Arabia Saudyjska, Irak i Zjednoczone Emiraty Arabskie transportują prawie cały swój eksport ropy przez Cieśninę Ormuz.

Na pierwszy rzut oka irańska blokada ropy naftowej wygląda jak cios dla Pekinu. W rzeczywistości jednak Chiny systematycznie przygotowywały się właśnie na taką sytuację w latach poprzedzających konflikt. W styczniu 2026 roku Chiny posiadały rezerwy strategiczne szacowane na 1,2 miliarda baryłek – wystarczająco dużo, aby zaspokoić chińskie zapotrzebowanie na ropę naftową w ciągu trzech do czterech miesięcy. Co jeszcze bardziej niezwykłe: podczas gdy cieśnina stała się strefą niebezpieczną dla wszystkich innych tankowców, serwisy śledzące donosiły, że Iran w praktyce udzielał swobodnego przepływu tylko chińskim statkom. Między 28 lutego a 10 marca 2026 roku co najmniej 11,7 miliona baryłek irańskiej ropy trafiło do chińskich odbiorców, pomimo trwającej wojny.

Prawdziwa strategiczna słabość USA nie leży jednak w krótkoterminowych wolumenach dostaw, lecz w zmianie strukturalnej. Chiny w ostatnich latach agresywnie dywersyfikowały i elektryfikowały swój miks energetyczny. Energia odnawialna i elektromobilność drastycznie zmniejszyły zależność Chin od paliw kopalnych w stosunku do PKB. Tymczasem Stany Zjednoczone pod rządami Trumpa poszły w przeciwnym kierunku, zwiększając dotacje do paliw kopalnych i ograniczając programy ochrony klimatu. W globalnej wojnie o dominację energetyczną, coraz częściej rozstrzyganej w obszarze technologii odnawialnych, polityka Trumpa wobec Iranu paradoksalnie pogarsza pozycję Ameryki. Wojna ta winduje ceny energii, poważnie wpływając na amerykańską gospodarkę, a jednocześnie pozwalając Chinom uzyskać względną przewagę strategiczną – wbrew deklarowanym intencjom.

Od efektu sygnału do bumerangu: załamanie się logiki odstraszania

Początkowa logika Trumpa była prosta i na pierwszy rzut oka prawdopodobna: Zdecydowany atak militarny osłabiłby Iran do tego stopnia, że ​​reżim skapitulowałby lub upadł, region zreorganizowałby się, a Ameryka stałaby się dominującą potęgą. Nawet lato 2025 roku, kiedy operacja „Midnight Hammer” zaatakowała irańskie zakłady wzbogacania uranu, nie doprowadziło do gwałtownego wzrostu cen ropy. Sekretarz Energii Wright przedstawił to jako dowód wyższości amerykańskiej strategii dominacji energetycznej. Istnieje jednak ogromna różnica – militarna, dyplomatyczna i ekonomiczna – między ograniczonym atakiem na obiekty jądrowe a zakrojoną na szeroką skalę operacją wojskową, która eliminuje przywódców kraju.

Iran, ze swojej słabszej pozycji zewnętrznej, wykorzystał swój jedyny pozostały strategiczny atut: kontrolę nad Cieśniną Ormuz. Rzecznik Gwardii Rewolucyjnej, Ali Mohammad Naini, wyraził się wprost: siły irańskie nie pozwolą, aby choćby kropla ropy dotarła do wroga lub jego sojuszników, dopóki nie nastąpią dalsze działania. Jednocześnie Iran kontynuował eksport do Chin, sygnalizując, że blokada była stosowana selektywnie i celowo – jako instrument polityczny, a nie forma całkowitego samozniszczenia gospodarczego. Dla Waszyngtonu oznacza to, że oczekiwany szybki upadek irańskiego oporu nie nastąpił. To, co planowano jako trzy- lub czterotygodniową operację, przerodziło się w nieokreśloną konfrontację o niepewnym wyniku.

Granice wojskowe: Dlaczego Marynarka Wojenna USA nie może rozwiązać wszystkich problemów samodzielnie

Operacja Epic Fury imponująco dowodzi konwencjonalnej przewagi sił amerykańskich w konflikcie o wysokiej intensywności. W ciągu 13 dni zaatakowano ponad 15 000 celów, zatopiono dziewięć irańskich okrętów wojennych i jeden okręt podwodny, a irański potencjał rakietowy został zredukowany o 90–95%. Amerykańskie niszczyciele wystrzeliły pociski manewrujące Tomahawk, bombowce B-2 zaatakowały wzmocnione stanowiska rakietowe, a po raz pierwszy w walce użyto pocisków precyzyjnego rażenia (PRISM). Jednak ta konwencjonalna przewaga ma wyraźną granicę: wojnę asymetryczną.

Iran dysponuje setkami dronów przybrzeżnych, dronów podwodnych, łodzi motorowych i systemów do zwalczania min – systemów uzbrojenia, których produkcja kosztuje tysiące dolarów i które muszą bronić się przed amerykańskimi zasobami morskimi wartymi wielokrotnie więcej niż one same. Straty trzech myśliwców F-15 Strike Eagle w Kuwejcie w wyniku ostrzału własnego i jedenastu bezzałogowych statków powietrznych MQ-9 Reaper spowodowały straty o wartości ponad 600 milionów dolarów. Pożar na pokładzie USS Gerald R. Ford, ataki dronów na bazy amerykańskie w regionie, w których zginęło siedem osób, a co najmniej 140 zostało rannych – ta pozornie wyraźna dominacja ma swoją cenę, która najwyraźniej została niedoszacowana we wstępnych kalkulacjach. Sam Trump mówił o okresie czterech do pięciu tygodni; analitycy wojskowi publicznie wątpili w tę możliwość.

Aby otworzyć Cieśninę Ormuz, Marynarka Wojenna USA potrzebuje przede wszystkim trałowców – a Ameryka ma ich znacznie mniej niż jej europejscy sojusznicy. Dlatego Trump wezwał siedem krajów do wysłania okrętów wojennych w celu utrzymania otwarcia cieśniny, wskazując Chiny, Francję, Japonię, Koreę Południową i Wielką Brytanię jako potencjalnych partnerów.

Reakcja sojuszników: solidarność Zachodu z surowymi ograniczeniami

Reakcja Europy na „Operację Epic Fury” ujawniła skalę transatlantyckiego rozłamu pod rządami Trumpa. W dniu rozpoczęcia ataku kluczowi europejscy sojusznicy z NATO podkreślali, że ich siły zbrojne nie brały udziału w ofensywie. Prezydent Francji Macron określił amerykańsko-izraelskie ataki jako wykraczające poza prawo międzynarodowe, jednocześnie wysyłając wojska w region w celu ochrony francuskich interesów. Hiszpania odmówiła USA dostępu do baz wojskowych na swoim terytorium, co skłoniło Trumpa do groźby całkowitego embarga handlowego wobec Madrytu; kanclerz Niemiec Friedrich Merz, widocznie chory, odmówił publicznej obrony Madrytu.

Rezultatem jest koalicja niechętnej współpracy: rządy europejskie retorycznie dystansują się od eskalacji ze strony USA, ale po cichu i w tajemnicy dostarczają Waszyngtonowi swoją infrastrukturę, ponieważ w obecnym klimacie gospodarczym i bezpieczeństwa otwarta konfrontacja z Waszyngtonem jest uważana za bardziej ryzykowną niż przystanie na nią. Wielka Brytania zezwala na wykorzystanie swojej bazy w Akrotiri na Cyprze do operacji obronnych. Litwa zasygnalizowała gotowość do udzielenia wsparcia. Nie prowadzi to jednak do prawdziwej misji koalicyjnej. Wysoko postawiony niemiecki urzędnik ds. bezpieczeństwa zwięźle podsumował konsternację w Waszyngtonie i stolicach europejskich: Nawet na najwyższych szczeblach w USA ludzie są tak samo nieświadomi, jak ich europejscy odpowiednicy, rzeczywistego celu operacji.

Przerzucanie odpowiedzialności zamiast budowania koalicji: strukturalny dylemat polityki zagranicznej Trumpa

Żądanie Trumpa dotyczące międzynarodowego udziału w zabezpieczeniu Cieśniny Ormuz to coś więcej niż prośba taktyczna. Ujawnia ono fundamentalny problem strukturalny w polityce zagranicznej Trumpa: Ameryka działa jednostronnie, a następnie żąda wielostronnego podziału obciążeń, nie przygotowując gruntu pod dyplomację umożliwiającą zawiązanie prawdziwych koalicji. Trump uzasadniał swoje poparcie, wskazując na zaangażowanie USA na Ukrainie: Ameryka pomaga Europie w walce z Rosją, więc Europa powinna pomóc Ameryce w Zatoce Perskiej. Brzmi to jak logika odwrotna, ale pomija zasadniczą różnicę: wsparcie dla Ukrainy było wynikiem wieloletniej pracy dyplomatycznej w sojuszach i instytucjach międzynarodowych – wojna z Iranem została rozpoczęta bez konsultacji z sojusznikami, wbrew ich wyraźnym zaleceniom dotyczącym powściągliwości.

Groźba NATO, że anulowanie sojuszu oznaczałoby dla niego bardzo ponurą przyszłość, okazała się w dużej mierze chybiona. Zapytany przez Financial Times, czego konkretnie oczekuje, Trump odpowiedział: „Cokolwiek będzie trzeba”. Ta niejasność nie jest stylem negocjacyjnym; to symptomatyczny znak próżni strategicznej. Bez jasno określonych celów wojny, bez określonego punktu końcowego i bez zaangażowania sojuszników, kryzys w Ormuzie pozostaje problemem amerykańskim, za który Waszyngton próbuje zrzucić winę. Chiny również zostały poproszone o wysłanie okrętów wojennych – Chiny, ze wszystkich krajów, które korzystają podwójnie z blokady Ormuzu: jako konsument nieprzerwanego dopływu irańskiej ropy i jako strategiczny zwycięzca amerykańskiego wyczerpania na Bliskim Wschodzie.

Pęknięcia w Partii Republikańskiej i perspektywa wyborów do Kongresu

Dla Partii Republikańskiej wojna z Iranem to wewnętrzne pole minowe. Trump wygrał w 2024 roku głównie dlatego, że społeczeństwo skrytykowało politykę gospodarczą administracji Bidena i uwierzyło w jego obietnice niskich cen energii i spadku inflacji. Teraz argumentacja się odwróciła: rosnące ceny benzyny, prognozy inflacyjne na poziomie 3,4%, spadające zaufanie konsumentów – dokładnie te czynniki, które działały na niekorzyść Bidena wtedy, teraz działają na niekorzyść urzędującego prezydenta. Republikańscy stratedzy na Florydzie dyskutują o tym, jak utrzymać wojnę z dala od centrum uwagi kampanii wyborczej.

W elektoracie Partii Republikańskiej zarysowuje się podział, przypominający debaty z czasów Tea Party. Dziewięćdziesiąt procent głównych zwolenników MAGA popiera wojnę. Senatorowie republikańscy, tacy jak Lindsey Graham i Tom Cotton, naciskają na kontynuację presji militarnej. Jednak populiści, tacy jak Tucker Carlson i Steve Bannon, ostrzegają przed kolejną wojną na Bliskim Wschodzie, taką jak wojna w Wietnamie, i wzywają do natychmiastowego wycofania. Jedna czwarta republikanów sprzeciwia się wojnie; w kwestii ewentualnego wysłania wojsk lądowych nawet niewielka większość elektoratu partii opowiada się przeciwko. Emerytowany podpułkownik Daniel L. Davis publicznie ostrzegał przed powtórką sytuacji z Wietnamu, w której Ameryka, pomimo przewagi zasobów, tkwi w asymetrycznym konflikcie.

Cena zakładu bez strategii wyjścia

Strategia Trumpa wobec Iranu od samego początku opierała się na trzech założeniach, z których wszystkie okazały się fałszywe. Po pierwsze, operacja miała być krótka i zdecydowana, bez poważnych strat gospodarczych. Po drugie, Cieśnina Ormuz pozostanie otwarta, ponieważ Iran nie będzie w stanie stawić wiarygodnego oporu. Po trzecie, sojusznicy podzielą się kosztami i ryzykiem, gdy Ameryka obejmie przywództwo. Wszystkie trzy założenia zostały obalone przez rzeczywistość.

Straty geoekonomiczne są namacalne: ceny ropy naftowej sięgające 120 dolarów za baryłkę, wzrost cen benzyny w USA o ponad 21 procent, koszty wojny przekraczające 11 miliardów dolarów w samym pierwszym tygodniu, zdecydowana niechęć społeczeństwa amerykańskiego do operacji, sojusznicy oferujący wymuszoną solidarność przy słabo zamaskowanym oporze oraz Chiny, które z amerykańskiego wyczerpania wyłaniają się jako strategiczny zwycięzca.

☑️ Naszym językiem biznesowym jest angielski lub niemiecki

☑️ NOWOŚĆ: Korespondencja w Twoim ojczystym języku!

Konrad Wolfenstein

Ja i mój zespół chętnie będziemy do Państwa dyspozycji jako osobisty doradca.

Możesz się ze mną skontaktować, wypełniając formularz kontaktowy tutaj lub po prostu dzwoniąc pod numer +49 7348 4088 965. Mój adres e-mail to: [email protected]

Nie mogę się doczekać naszego wspólnego projektu.

☑️ Wsparcie dla MŚP w zakresie strategii, doradztwa, planowania i wdrażania

☑️ Tworzenie lub reorganizacja strategii cyfrowej i digitalizacji

☑️ Rozszerzenie i optymalizacja procesów sprzedaży międzynarodowej

☑️ Globalne i cyfrowe platformy handlowe B2B

☑️ Rozwój biznesu pionierskiego / Marketing / PR / Targi