Forum Ekonomiczne SPIEF 2026: Wyrachowany pragmatyzm czy niebezpieczne przerwanie tamy? Ryzykowny zakład Niemiec na rynku rosyjskim

Mimo wojny i sankcji: Dlaczego niemieckie firmy nagle wracają do Petersburga

Chiny przejmują władzę: Czy Niemcy tracą rosyjski rynek na dobre?

W czerwcu 2026 roku część niemieckiej gospodarki zrobiła krok daleko wykraczający poza typowe kalkulacje biznesowe: po raz pierwszy od rozpoczęcia rosyjskiej agresji na Ukrainę oficjalni przedstawiciele niemieckiego biznesu wzięli udział w Międzynarodowym Forum Ekonomicznym w Sankt Petersburgu (SPIEF). Dla niektórych był to konieczny i pragmatyczny akt kontroli szkód, mający na celu ochronę niemieckich aktywów o wartości ponad 100 miliardów euro przed ostatecznym zajęciem przez Moskwę i zapobieżenie bezpardonowemu oddaniu rynku chińskiej konkurencji. Dla innych było to niebezpieczne złamanie zaufania, moralne bankructwo i katastrofalny sygnał polityczny w czasach bezprecedensowych globalnych kryzysów. Podczas gdy około 1600 niemieckich firm nadal generowało miliardowe przychody na rosyjskim rynku krajowym i potajemnie liczyło na szybkie zakończenie kryzysu dyplomatycznego, działania te stały w jaskrawej sprzeczności z rzeczywistością europejskich sankcji i nieodwracalnego zerwania powiązań z rosyjskim gazem. Bezlitosna analiza niezwykle napiętego napięcia między instynktem przetrwania gospodarczego, geopolityką i pytaniem, na jaki poziom moralności może sobie pozwolić niemiecki handel zagraniczny.

Niemieckie firmy wracają do Petersburga

Kiedy niemieccy przedsiębiorcy oficjalnie wezmą udział w Międzynarodowym Forum Ekonomicznym w Sankt Petersburgu (SPIEF) w czerwcu 2026 roku, po raz pierwszy od rosyjskiego ataku na Ukrainę, będzie to coś więcej niż tylko przypis w kalendarzu międzynarodowego biznesu. Będzie to świadome oświadczenie, cicha deklaracja na temat tego, jak segment niemieckiej gospodarki ocenia sytuację – i jakie są jej priorytety. W dniach 3-6 czerwca 2026 roku producent mleka Stefan Dürr wraz ze swoją Grupą EkoNiva oraz wieloletni menedżer Globus Thomas Bruch, a także inni, wezmą udział w specjalnie zorganizowanym dialogu biznesowym. Forum poprowadzi sam Władimir Putin, inicjator wojny, która pogrążyła Europę w najpoważniejszym kryzysie bezpieczeństwa od dziesięcioleci.

Niemiecko-Rosyjska Izba Handlowa (AHK) z rozbrajającą szczerością formułuje motywację tego powrotu: Celem jest „utrzymanie mostu gospodarczego z Rosją” i ochrona niemieckich aktywów – przede wszystkim w perspektywie ewentualnego zawieszenia broni. Chodzi o pieniądze, duże pieniądze. Mówi się, że ponad 100 miliardów euro niemieckich aktywów jest zamrożonych w Rosji – w postaci fabryk, sieci handlowych, zamrożonych kont i firm pod rosyjskim administracją zagraniczną. To kwota, która wymaga konsolidacji, nawet jeśli kontekst polityczny zdaje się przeważać nad wszelkimi racjonalnymi kalkulacjami.

W zeszłym roku delegacje USA i Francji uczestniczyły w dialogu biznesowym na konferencji SPIEF. Niemcy podążają teraz tym samym schematem – kierując się niewypowiedzianą logiką, że całkowite oddanie rynku rosyjskiego innym, przy jednoczesnym zachowaniu dystansu, byłoby strategicznie nierozsądne. Nie da się jednoznacznie odpowiedzieć na pytanie, czy ten krok jest mądry, czy autodestrukcyjny. Wymaga on wnikliwej analizy ekonomicznej.

Największy partner handlowy Europy – i jak upadł: Historyczny upadek relacji gospodarczej

Aby zrozumieć skalę zerwania, warto spojrzeć wstecz. Do wybuchu rosyjskiej wojny agresji Niemcy były największym europejskim partnerem handlowym Rosji. W 2021 roku, ostatnim pełnym roku pokoju, dwustronna wymiana handlowa wyniosła 59,8 mld euro – o 34% więcej niż w pierwszym roku pandemii, 2020. Import z Rosji, składający się głównie z ropy naftowej i gazu ziemnego, stanowił lwią część tej wartości, wynoszącą 33,1 mld euro. Energia stanowiła fundament tej relacji gospodarczej – a jednocześnie okazała się jej największą słabością strukturalną.

Historyczny szczyt niemiecko-rosyjskich stosunków handlowych nastąpił jeszcze wcześniej, w 2012 roku, kiedy wolumen handlu dwustronnego osiągnął rekordowy poziom około 80 miliardów euro. W tym czasie same Niemcy importowały z Rosji towary o wartości około 42,8 miliarda euro, głównie produkty energetyczne. Te powiązania były wynikiem trwającej dekady, celowo kształtowanej Ostpolitik (polityki wschodniej), opartej na zmianach poprzez handel – koncepcji, która z perspektywy czasu nie tylko zawiodła, ale stała się dla Niemiec pułapką geopolityczną.

Po wybuchu wojny agresji w lutym 2022 roku, te stosunki handlowe załamały się z zawrotną szybkością. Niemiecki import z Rosji spadł o 94,6% do 2024 roku, osiągając wartość zaledwie 1,8 mld euro. Eksport do Rosji spadł w tym samym okresie o 71,6%, osiągając 7,6 mld euro. To spowodowało, że Rosja spadła na 59. miejsce wśród najważniejszych dostawców Niemiec – z 12. miejsca w 2021 roku. To, co kiedyś było filarem niemieckiego handlu zagranicznego, stało się obecnie jedynie ekonomicznym przypisem.

Między wpływem sankcji a myśleniem życzeniowym: co naprawdę ujawnia badanie AHK

Niemiecko-Rosyjska Izba Handlowa przeprowadziła badanie klimatu biznesowego wśród swoich 750 członków, przynosząc jednoznaczne, a w niektórych przypadkach sprzeczne, wyniki. Spośród 265 firm, które wzięły udział w badaniu, 75% stwierdziło, że jest zadowolonych z rozwoju swojej działalności w Rosji – pomimo ogromnych, liczonych w milionach strat spowodowanych sankcjami. Wynik ten jest zaskakujący na pierwszy rzut oka, ale można go wytłumaczyć efektem selekcji: firmy, które nadal działają w Rosji, to te, które albo znalazły niszę, skutecznie dostosowały się do presji sankcji, albo kierują się względami strategicznymi, które przeważają nad krótkoterminową rentownością.

Ocena wpływu sankcji jest również wymowna: dwie trzecie ankietowanych firm jest przekonanych, że sankcje Zachodu poważnie lub bardzo poważnie wpływają na rosyjską gospodarkę. Jednocześnie nieco ponad jedna trzecia twierdzi, że środki te szkodzą Niemcom co najmniej w takim samym stopniu jak Rosji, a ponad połowa dostrzega niemal symetryczny wpływ po obu stronach. Oceny te są istotne nie tylko z perspektywy polityki gospodarczej – odzwierciedlają one głęboką ambiwalencję charakteryzującą debatę publiczną na temat polityki sankcji w Niemczech.

Na szczególną uwagę zasługuje badanie opinii na temat energetyki: na pytanie, czy Niemcy powinny wznowić import gazu i ropy z Rosji, 65% ankietowanych firm odpowiedziało „tak, im szybciej, tym lepiej”. Kolejne 31% opowiedziało się za wznowieniem, ale dopiero po zawieszeniu broni na Ukrainie. Innymi słowy, niemal wszystkie ankietowane firmy pragną powrotu do współpracy energetycznej z Rosją – w momencie, gdy UE zdecydowała o całkowitym zakazie importu rosyjskiego gazu do końca 2027 roku. Ta rozbieżność między ekonomicznymi pobożnymi życzeniami a europejską rzeczywistością prawną nie jest przypadkiem, lecz wyrazem fundamentalnej rozbieżności interesów.

20 miliardów przychodów, 10 miliardów obrotów handlowych: dwie liczby, które wiele wyjaśniają

Wolumen handlu między Niemcami a Rosją spadł poniżej dziesięciu miliardów euro w 2025 roku. Jednocześnie około 1600 niemieckich firm nadal działających w Rosji generuje sprzedaż na poziomie około 20 miliardów euro. Ta pozornie paradoksalna sytuacja – niski wolumen handlu dwustronnego pomimo znacznej sprzedaży lokalnej – wynika ze struktury pozostałych niemieckich firm w Rosji. Produkują one, kupują i sprzedają głównie lokalnie. Nie są już partnerami handlowymi w tradycyjnym sensie, lecz uczestnikami rosyjskiego rynku wewnętrznego.

To rozróżnienie jest kluczowe: spadek wolumenu handlu mierzy przepływ towarów przez granicę, a nie aktywność gospodarczą w samym kraju. Firmy takie jak EkoNiva, specjalizująca się w rosyjskim rolnictwie i produkcji mleka, czy sieci handlowe takie jak Globus, są głęboko zakorzenione w rosyjskim systemie gospodarczym. Ich wycofanie się pociągnęłoby za sobą znaczne straty finansowe – a to zagrożenie zniechęca wielu do trwałego opuszczenia rynku. Jednocześnie żadna korzyść ekonomiczna nie usprawiedliwia moralnego współudziału w reżimie prowadzącym wojnę z naruszeniem prawa międzynarodowego. Tego napięcia nie da się rozwiązać – trzeba je znosić.

W 2011 roku przychody tych firm były czterokrotnie wyższe. To spadek do 25% poprzedniego poziomu – pomimo ich ciągłej obecności i wszelkich wysiłków optymalizacyjnych. To, co robią pozostałe niemieckie firmy, to w najlepszym razie ograniczanie szkód. W najgorszym – dotowanie rosyjskiego budżetu poprzez działalność gospodarczą, która generuje dochody podatkowe, miejsca pracy i stabilność – w kraju, który wykorzystuje te zasoby na swoją wojnę.

Sankcje: instrument, który ma skutki uboczne po obu stronach

Skuteczność sankcji to jedno z najintensywniej dyskutowanych pytań w międzynarodowej polityce gospodarczej. W przypadku Rosji odpowiedź jest złożona: w krótkim okresie rosyjska gospodarka okazała się bardziej odporna, niż przewidywały liczne zachodnie prognozy. PKB nadal dynamicznie rósł w 2024 roku, ponieważ wydatki na obronę sztucznie stymulowały gospodarkę. W średnim okresie jednak ujawniają się strukturalne pęknięcia: Międzynarodowy Fundusz Walutowy prognozuje wzrost gospodarczy na poziomie zaledwie 0,9% do 2025 roku, a sam Kreml obniżył swoje oczekiwania do 0,4%.

Rosyjskie wydatki wojskowe wzrosły niemal trzykrotnie od 2021 roku, z 65 miliardów dolarów do około 190 miliardów dolarów w 2025 roku – z 3,6 do 7,5% PKB. Ten boom zbrojeniowy zniekształca ten obraz: za danymi o wzroście kryje się wyczerpana gospodarka z nierównowagą strukturalną, galopującą inflacją i wygórowaną stopą procentową na poziomie 14,5%. Sam rosyjski bank centralny ostrzegał przed „przegrzaną” gospodarką z wyczerpanymi mocami produkcyjnymi i niedoborem siły roboczej. W pierwszym kwartale 2026 roku rosyjska gospodarka skurczyła się po raz pierwszy od początku 2023 roku.

Dla Niemiec konsekwencje sankcji były również znaczące, choć asymetryczne: szoki cenowe w latach 2022 i 2023, wywołane nagłym wstrzymaniem dostaw rosyjskiego gazu, poważnie wpłynęły na niemiecki przemysł. Jednocześnie UE podjęła decyzję o stopniowym wycofaniu całego importu gazu z Rosji do końca 2027 roku – plan stopniowego wycofywania, który strukturalnie podważa oczekiwania niemieckich firm, które liczyły na szybki powrót do partnerstwa energetycznego. Decyzja ta jest nieodwołalnie zapisana w prawie europejskim i formalnie oraz trwale zamyka drogę powrotu do Nord Stream.

Ciche przejęcie władzy przez Chiny: Jak Pekin wypełnia lukę po Zachodzie

Być może najbardziej przekonującym argumentem ekonomicznym przeciwko ciągłemu wstrzymywaniu się Zachodu od rynku rosyjskiego jest argument chiński. Matthias Schepp, prezes Niemiecko-Rosyjskiej Izby Handlowej (AHK), podsumował to idealnie: tylko w pierwszym kwartale 2026 roku chińscy przedsiębiorcy założyli w Rosji 1400 nowych firm. Strategiczny wniosek, jaki z tego wyciąga – że Zachód nie powinien „na stałe oddawać Rosji, jej dużego rynku i surowców Azji” – nie jest pozbawiony logiki ekonomicznej.

Od 2022 roku Chiny systematycznie wypełniają luki pozostawione przez firmy zachodnie. Na rynku motoryzacyjnym udział marek chińskich wzrósł z sześciu procent (2021) do ponad 20 procent nowych rejestracji już w 2022 roku, z utrzymującą się tendencją wzrostową. Z 60 marek samochodów, które kiedyś działały w Rosji, pozostało tylko 14 – jedenaście z nich to marki chińskie. Na rynku smartfonów chińscy producenci osiągnęli 70-procentowy udział w rynku po wycofaniu się Apple i Samsunga. Huawei obsługuje 30-40 procent rosyjskich stacji bazowych telefonii komórkowej. Na targach SPIEF 2026 delegacja USA, licząca ponad 300 przedstawicieli, jest największą delegacją amerykańską, jaka kiedykolwiek uczestniczyła w tym forum – sygnał wykraczający poza zwykłe intencje handlowe.

Strategiczna zmiana jest realna: pod presją zachodnich sankcji Rosja staje się ekonomicznym wasalem Chin. Podczas gdy Pekin negocjuje korzystne kontrakty na dostawy surowców, zdobywa udziały w rynku technologicznym i finansuje projekty infrastrukturalne, Zachód traci wpływy i pozycję rynkową. Wątpliwe jest, czy powrót zachodnich firm – wysoce problematyczna perspektywa polityczna – mógłby odwrócić ten proces. Zakorzenienie się Chin jest już zbyt głębokie, a zależność gospodarcza Rosji od Pekinu stała się zbyt strukturalna.

Nasze doświadczenie w zakresie rozwoju biznesu, sprzedaży i marketingu w UE i Niemczech – Zdjęcie: Xpert.Digital

Obszary zainteresowań branży: B2B, digitalizacja (od AI do XR), inżynieria mechaniczna, logistyka, odnawialne źródła energii i przemysł

Więcej informacji tutaj:

• Centrum Biznesu Ekspertów

Centrum tematyczne oferujące spostrzeżenia i wiedzę specjalistyczną:

• Platforma wiedzy obejmująca gospodarki globalne i regionalne, innowacje i trendy branżowe
• Zbiór analiz, spostrzeżeń i informacji ogólnych na temat obszarów, na których się koncentrujemy
• Miejsce, w którym można zdobyć wiedzę i informacje na temat bieżących wydarzeń w biznesie i technologii
• Centrum dla firm poszukujących informacji na temat rynków, cyfryzacji i innowacji branżowych

Stawka 100 miliardów: kwestia bogactwa jako dylemat polityki gospodarczej

Kwota, która wywołuje największe emocje w niemieckich dyskusjach na temat polityki gospodarczej, to wartość niemieckich aktywów zagrożonych w Rosji: ponad 100 miliardów euro ulokowanych w fabrykach, sieciach handlowych, holdingach energetycznych, zamrożonych kontach i firmach objętych rosyjskim zarządem komisarycznym. Kwota ta pochodzi z Niemiecko-Rosyjskiej Izby Handlowej (AHK) i nie została niezależnie zweryfikowana, ale odzwierciedla realny wymiar ryzyka, które należy traktować poważnie.

Zakres tej kategorii jest niejednorodny: część z nich to bezpośrednie inwestycje w aktywa materialne – fabryki, budynki, maszyny – których nie można fizycznie wywieźć z Rosji. Inne to aktywa płynne przechowywane na rosyjskich rachunkach zablokowanych lub powierniczych, do których firmy zagraniczne mają jedynie ograniczony dostęp po sprzedaży swoich rosyjskich przedsiębiorstw. Jeszcze inne to udziały w przedsiębiorstwach, które Moskwa oddała pod zarząd państwowy – środek, który w rzeczywistości jest równoznaczny z wywłaszczeniem bez formalnego przeprowadzenia.

Dylemat polityczny ma charakter strukturalny: im bardziej zdecydowanie UE wykorzystuje aktywa rosyjskiego banku centralnego na rzecz Ukrainy, tym większe ryzyko rosyjskich działań przeciwko niemieckiej własności prywatnej w Rosji. Kanclerz Merz opowiada się za wykorzystaniem zamrożonych aktywów rosyjskich, co zwiększa presję na niemieckie firmy działające w Rosji. Niemiecko-Rosyjska Izba Handlowa (AHK) wyraźnie ostrzega przed tym efektem domina. Każdy, kto nadal posiada aktywa w Rosji, znajduje się w sytuacji zakładnika – a powrót do SPIEF (Państwowej Agencji ds. Międzynarodowej Wyrównywania Finansowego) można również interpretować jako próbę wzmocnienia tej pozycji negocjacyjnej.

Między Moskwą a Brukselą: architektura sankcji i jej ograniczenia

Zachodnia architektura sankcji wobec Rosji osiągnęła nowy wymiar wraz z 20. pakietem sankcji UE. Po raz pierwszy uwzględniono nie tylko bezpośrednie transakcje z Rosją, ale także eksport z UE do krajów trzecich, jeśli istnieje podejrzenie obchodzenia sankcji. Zaostrzono zasady zwalczania obchodzenia sankcji za pośrednictwem krajów trzecich – takich jak Azja Środkowa czy Turcja. Banki i firmy spoza UE, które uczestniczą w obchodzeniu sankcji, również mogą zostać bezpośrednio ukarane.

Niemniej jednak dane pokazują, że system sankcji jest pełen luk prawnych i jest częściowo obchodzony poprzez substytucję, przekierowanie i transakcje na szarej strefie. Niemiecki eksport do Rosji nadal wynosił prawie 10 miliardów euro w 2025 roku – znaczną część stanowiły towary klasyfikowane jako pomoc humanitarna lub zwolnione z sankcji. Należą do nich produkty farmaceutyczne, technologia medyczna i inne kategorie produktów wyraźnie zwolnione z sankcji. Jednocześnie dane są niekompletne: towary przesyłane przez kraje trzecie nie są statystycznie ujęte jako niemiecki eksport, lecz de facto stanowią element trwającej współzależności gospodarczej.

Sytuacja prawna niemieckich firm uczestniczących w SPIEF jest stabilna, o ile nie spotykają się one z osobami objętymi sankcjami, nie prowadzą zakazanych transakcji ani nie negocjują towarów objętych sankcjami. Sam udział w forum – nawet takim, którego gospodarzem jest Putin – nie jest zabroniony na mocy obowiązującego prawa UE. Jednak to, co czyni udział politycznie wrażliwym przedsięwzięciem, to sygnał, jaki wysyła: w czasach, gdy jedność Europy wobec Rosji jest uważana za atut strategiczny, oficjalny powrót niemieckich przedstawicieli biznesu wysyła niejednoznaczny sygnał do Moskwy, Kijowa i ich europejskich partnerów.

Energia jako pięta achillesowa: iluzja szybkiego powrotu

Dążenie do szybkiego wznowienia dostaw rosyjskiego gazu i ropy naftowej, wyrażone w badaniu AHK, ignoruje realia prawne i infrastrukturalne. Od czasu wstrzymania przez Rosję dostaw gazu rurociągami w 2022 roku, Niemcy szybko rozwinęły alternatywne źródła zaopatrzenia i zbudowały infrastrukturę LNG. Tymczasem UE podjęła decyzję o wprowadzeniu całkowitego zakazu importu gazu z Rosji najpóźniej do końca 2027 roku – z zakazami dotyczącymi nowych kontraktów, które obowiązują od wiosny 2026 roku.

Ta decyzja nie jest jedynie kwestią woli politycznej, lecz wiążącego prawa europejskiego. Nawet gdyby zawieszenie broni na Ukrainie zmieniło klimat polityczny, natychmiastowy powrót do rosyjskich dostaw energii byłby prawnie niemożliwy i mało realny z punktu widzenia infrastruktury, biorąc pod uwagę, że gazociągi Nord Stream są trwale wyłączone z eksploatacji. Pragnienie powrotu do rosyjskiego gazu, wyrażone przez 65% ankietowanych firm, „im szybciej, tym lepiej”, jest zatem w obecnych okolicznościach nierealistyczne. Świadczy ono nie tyle o analizie strategicznej, co o pragnieniu powrotu do niskich cen surowców – przewagi konkurencyjnej, która nieodwołalnie należy już do przeszłości.

Dla niemieckiego przemysłu stanowi to wyzwanie strukturalne: transformację energetyczną należy teraz przeprowadzić na dwa sposoby – odejście od paliw kopalnych w ogóle i odejście od zależności od Rosji w szczególności. Koszty tego procesu transformacji są realne i znacząco wpływają na międzynarodową konkurencyjność energochłonnych sektorów przemysłu. Jednak alternatywa – strategiczne uzależnienie od reżimu, który wykorzystuje dostawy energii jako broń geopolityczną – już raz wpędziła Niemcy w niebezpieczną sytuację, z której udało im się uciec jedynie dzięki znacznym trudnościom gospodarczym.

Polityczne tło SPIEF: gdzie biznes i propaganda się przeplatają

Oprócz dyskusji ekonomicznych, SPIEF 2026 organizuje również wydarzenie zatytułowane „Kultura jako budowniczy mostów w czasach kryzysu”. Według organizatorów, wśród niemieckich uczestników znajdą się dyrygent Justus Frantz, wydawca Holger Friedrich z „Berliner Zeitung”, filmowiec i dziennikarz Hubert Seipel oraz Jörg Urban, przewodniczący saksońskiej AfD i poseł do parlamentu krajowego. Udział przedstawicieli AfD i wydawcy, który wielokrotnie zwracał uwagę swoimi prokremlowskimi reportażami, nadaje niemieckiej obecności na SPIEF-ie polityczny charakter, wykraczający poza interesy czysto biznesowe.

Za Putina SPIEF stał się instrumentem komunikacji strategicznej. Służy nie tylko nawiązywaniu relacji gospodarczych, ale także demonstrowaniu, że Rosja pozostaje zintegrowana na arenie międzynarodowej pomimo sankcji i wojny, że zachodni przedstawiciele biznesu wracają do Moskwy i że geopolityczna izolacja Kremla ma swoje granice. Każde oficjalne zaangażowanie zachodnich firm – czy to amerykańskich, francuskich, czy niemieckich – jest odpowiednio wykorzystywane w rosyjskiej propagandzie państwowej. Nie jest to spekulacja, lecz schemat, który wyraźnie widać w ostatnich latach.

Ekonomia i geopolityka nigdy nie są całkowicie rozdzielne, ale w sytuacjach aktywnej agresji militarnej granica między pragmatyzmem ekonomicznym a politycznym współudziałem jest szczególnie cienka. Firmy, które dokonują takiego wyboru, nie są z natury złe – ale niosą ze sobą szczególny ciężar uzasadnienia, który musi wykraczać poza ochronę aktywów i dostęp do rynku.

Perspektywy po zawieszeniu broni: Kto tak naprawdę na tym skorzysta?

Cała logika stojąca za powrotem Niemiec do SPIEF opiera się na założeniu, że zawieszenie broni lub porozumienie pokojowe mogą zostać osiągnięte w najbliższej przyszłości, a Niemcy będą wówczas chciały uzyskać silną pozycję, aby skorzystać z odbudowy Rosji i normalizacji stosunków gospodarczych. To założenie wymaga krytycznej analizy. Nawet gdyby doszło do zawieszenia broni, nie jest jasne, czy i na jakich warunkach zachodnie sankcje zostałyby zniesione, czy embargo energetyczne mogłoby zostać cofnięte i czy Rosja faktycznie stałaby się wiarygodnym partnerem gospodarczym.

Strukturalna integracja Chin z rosyjską gospodarką nie zakończy się po prostu zawieszeniem broni. W ciągu czterech lat sankcji i wymuszonego przesunięcia na wschód Rosja wypracowała nową oś grawitacji gospodarczej. Jej zależność od chińskich technologii, inwestycji i rynków jest głęboka. Powrót Zachodu na rynek rosyjski nie byłby zatem odwróceniem historii, a raczej konkurencją w fundamentalnie zmienionych okolicznościach.

Co więcej, odbudowa Ukrainy – pod warunkiem, że Zachód dotrzyma obietnic wsparcia – oferuje o wiele atrakcyjniejsze i mniej skomplikowane geopolitycznie zaangażowanie gospodarcze niż Rosja, która mogłaby pozostać objęta sankcjami ONZ, trwającymi ograniczeniami UE i geopolityczną wrogością. Pytanie „Gdzie Niemcy będą inwestować po wojnie?” pojawia się zatem nie tylko w odniesieniu do Rosji, ale także do Ukrainy – a tam kusi rynek, który jest o wiele bardziej zgodny z zachodnimi wartościami, zachodnimi normami prawnymi i zachodnimi potrzebami bezpieczeństwa.

Ocena ekonomiczna: Czego wymaga racjonalne podejście do Rosji

Rzetelna, całościowa ocena ekonomiczna niemiecko-rosyjskich stosunków gospodarczych musi uwzględniać jednocześnie kilka aspektów. Po pierwsze, pozostałe 1600 niemieckich firm w Rosji, o obrotach wynoszących 20 miliardów euro, nie jest bez znaczenia ekonomicznego, ale reprezentuje kurczącą się i ryzykowną pozycję na rynku, który strukturalnie traci na znaczeniu. Rezygnacja z rosyjskiej energii pociągnęła za sobą znaczne koszty dla Niemiec w krótkim okresie, ale w dłuższej perspektywie zmusiła je do dążenia do trwałej dywersyfikacji, która ma strategiczne znaczenie.

Po drugie, sankcje przynoszą efekty – ale nie natychmiast i nie w pełni. Do 2026 roku rosyjska gospodarka znajdzie się w okresie spowolnienia wzrostu, rosnącej inflacji i nadmiernej ekspansji strukturalnej spowodowanej wydatkami wojskowymi. MFW, Bank Światowy, OECD i Komisja Europejska prognozują wzrost gospodarczy na poziomie około jednego procenta w latach 2025 i 2026 – znacznie poniżej poziomu, jakiego Rosja potrzebuje, aby zwiększyć swój dobrobyt i utrzymać międzynarodową konkurencyjność. Nie jest to triumf sankcji, ale sygnał, że odbijają się one negatywnie na długoterminowej kondycji gospodarki.

Po trzecie: decyzja o udziale w SPIEF jest zrozumiała dla zaangażowanych firm i zgodna z obowiązującym prawem. Nie jest ona jednak wkładem w jedność europejską, sygnałem solidarności z Ukrainą ani wyrazem spójnej, długoterminowej niemieckiej strategii gospodarczej. Jest ona wynikiem indywidualnie racjonalnych decyzji podmiotów, które przedkładają krótkoterminową ochronę aktywów nad długoterminową pozycję geopolityczną. To napięcie jest realne i będzie nadal kształtować niemiecko-rosyjskie stosunki gospodarcze przez długi czas, niezależnie od tego, czy dojdzie do zawieszenia broni, czy nie.

Nie ma prostych odpowiedzi, ale są jasne priorytety

Niemcy stoją na rozdrożu w polityce gospodarczej, które nie oferuje prostych rozwiązań. Z jednej strony równania: realne straty finansowe wynikające z wycofania się z Rosji, strategiczne korzyści dla Chin, zagrożone aktywa i rynek, który mógłby zostać ponownie otwarty w perspektywie długoterminowej. Z drugiej strony: wiarygodność europejskiej polityki sankcji, solidarność z krajem atakowanym, reputacja Niemiec jako wiarygodnego sojusznika oraz długofalowa świadomość, że gospodarcze uwikłanie w reżimy autorytarne stwarza strategiczne ryzyko, które przewyższa jego wartość ekonomiczną.

Udział niemieckich firm w konferencji SPIEF 2026 nie jest w tym świetle ani skandalem, ani czymś oczywistym. Wysyła on trudny sygnał w czasie, gdy Niemcy pragną być jednocześnie: pragmatykami ekonomicznymi i geopolitycznie wiarygodnymi. Te dwie ambicje nie zawsze da się zrealizować jednocześnie – a Międzynarodowe Forum Ekonomiczne w Sankt Petersburgu jest miejscem, gdzie to napięcie staje się szczególnie widoczne. Około 1600 niemieckich firm, które pozostały w Rosji, nie zasługuje na bezkrytyczne potępienie. Ale nie zasługują też na bezkrytyczne poparcie – a raczej na jasną analizę warunków, w których ich zaangażowanie może być uzasadnione, i granic, których nie wolno przekraczać.

Rozwiązanie quasi-in-house: Jak Xpert.Digital zamyka luki operacyjne w marketingu i sprzedaży B2B – Inteligentny biznes oparty na treściach – Zdjęcie: Xpert.Digital

Xpert.Digital to branżowy hub B2B oparty na danych, kierowany przez Konrad Wolfenstein . Firma działa jako zewnętrzne, quasi-wewnętrzne rozwiązanie dla partnerów przemysłowych, eliminując luki operacyjne w obszarze marketingu, treści i sprzedaży – bez konieczności angażowania dodatkowych zasobów po stronie klienta.

Więcej informacji tutaj:

• Rozwiązanie quasi-in-house: Jak Xpert.Digital niweluje luki operacyjne w marketingu i sprzedaży B2B – Smart Content-Driven Business

☑️ Naszym językiem biznesowym jest angielski lub niemiecki

☑️ NOWOŚĆ: Korespondencja w Twoim ojczystym języku!

Konrad Wolfenstein

Ja i mój zespół chętnie będziemy do Państwa dyspozycji jako osobisty doradca.

Możesz się ze mną skontaktować, wypełniając formularz kontaktowy tutaj po prostu dzwoniąc pod numer +49 7348 4088 965. Mój adres e-mail to [email protected]:lub

Nie mogę się doczekać naszego wspólnego projektu.

☑️ Wsparcie dla MŚP w zakresie strategii, doradztwa, planowania i wdrażania

☑️ Tworzenie lub reorganizacja strategii cyfrowej i digitalizacji

☑️ Rozszerzenie i optymalizacja procesów sprzedaży międzynarodowej

☑️ Globalne i cyfrowe platformy handlowe B2B

☑️ Rozwój biznesu pionierskiego / Marketing / PR / Targi