Zbyt szybki dla własnej sieci: Dlaczego chiński zielony cud nagle staje w miejscu – sieć energetyczna osiągnęła swój limit

Gigantyczne marnotrawstwo energii elektrycznej: Dlaczego Chiny nie mogą wykorzystać potencjału pustyni

Mistrzowie świata w dziedzinie energii słonecznej osiągają granice swoich możliwości: dlaczego chińskie gigantyczne elektrownie są po prostu zamykane

Chiny biją wszelkie światowe rekordy w rozwoju odnawialnych źródeł energii: w Chińskiej Republice Ludowej buduje się obecnie więcej elektrowni słonecznych i wiatrowych niż w pozostałych częściach świata razem wziętych. Gigantyczne parki energetyczne powstają, zwłaszcza na rozległych, skąpanych w słońcu pustynnych obszarach północnego zachodu. To bezprecedensowe tempo ma jednak fatalną wadę, która coraz bardziej spowalnia ten flagowy projekt. Ponieważ zielona energia elektryczna jest produkowana tysiące kilometrów od przemysłowych metropolii na wybrzeżu, brakuje wydajnych sieci przesyłowych. W rezultacie ogromne ilości cennej zielonej energii nie docierają do konsumentów, marnują się i muszą być ograniczane. Dzięki ogromnemu programowi inwestycyjnemu o wartości 500 miliardów euro chiński rząd próbuje obecnie zapobiec zbliżającemu się załamaniu sieci. Sytuacja ta stanowi lekcję dla globalnej polityki klimatycznej – i ujawnia strukturalne wąskie gardła, z którymi my w Europie od dawna zmagamy się na mniejszą skalę.

Zakład Chin o miliard kilowatów – kiedy najszybsza ekspansja na świecie staje się przeszkodą

500 miliardów euro na zapobiegnięcie załamaniu: radykalny plan Chin dotyczący transformacji energetycznej

W ciągu zaledwie kilku lat Chiny stały się niekwestionowanym światowym mistrzem w rozwoju odnawialnych źródeł energii, przyćmiewając nawet najbardziej ambitne programy europejskie. Do 2025 roku w Chińskiej Republice Ludowej łączna moc elektrowni słonecznych i wiatrowych wynosiła około 500 gigawatów, co stanowi ponad dwukrotność całkowitej zainstalowanej mocy wiatrowej i słonecznej w Niemczech. Oznacza to, że jeden kraj buduje więcej zielonych mocy wytwórczych niż reszta świata razem wzięta. Obecny pięcioletni plan zakłada, że ​​do 2030 roku połowa energii elektrycznej w Chinach będzie pochodzić ze źródeł odnawialnych – cel ten pozostaje ambitny, biorąc pod uwagę gigantyczne i stale rosnące zapotrzebowanie na energię elektryczną w tym kraju. Jednak ten sukces w rozwoju odnawialnych źródeł energii niesie ze sobą problemy, które europejscy eksperci ds. energii znają od lat, ale które nabierają szczególnie dotkliwego wymiaru w Chinach ze względu na ogromną skalę i uwarunkowania geograficzne kraju. Instytut analityczny Global Energy Monitor szczegółowo zbadał chiński proces transformacji z wytwarzania energii z węgla na energię odnawialną, ujawniając, w jaki sposób strukturalne wąskie gardła sieci energetycznej coraz bardziej zagrażają powodzeniu transformacji energetycznej.

Pustynia jako elektrownia – dlaczego zielona energia elektryczna w Chinach jest wytwarzana daleko od konsumenta

Zdecydowana większość chińskiego rozwoju energetyki słonecznej i wiatrowej ma miejsce w słabo zaludnionych regionach północnej i północno-zachodniej części kraju, takich jak Mongolia Wewnętrzna, Sinciang, Qinghai i Gansu. Te rozległe, suche regiony oferują ogromne otwarte przestrzenie, które trudno zagospodarować rolniczo, a zatem idealnie nadają się do budowy dużych parków słonecznych i farm wiatrowych. Ekonomiczna logika stojąca za wyborem tej lokalizacji wydaje się na pierwszy rzut oka przekonująca: grunty są tanie, promieniowanie słoneczne jest wysokie w regionach pustynnych, a warunki wietrzne na stepach są obiecujące. Prawdziwy problem wynika jednak z faktu, że chińskie centrum gospodarcze i demograficzne znajduje się na wschodnim wybrzeżu, w metropoliach takich jak Szanghaj, Pekin, Kanton i Shenzhen, gdzie przemysł i ludność generują lwią część krajowego zapotrzebowania na energię elektryczną. W związku z tym energia elektryczna jest zazwyczaj produkowana tam, gdzie jest praktycznie niepotrzebna i musi być transportowana na ogromne odległości, sięgające kilku tysięcy kilometrów, do centrów konsumpcji. To przestrzenne rozdzielenie wytwarzania i zużycia energii stanowi piętę achillesową chińskiego modelu transformacji energetycznej i wyjaśnia, dlaczego sama szybkość ekspansji nie jest gwarancją sprawnego funkcjonowania transformacji energetycznej.

Zmarnowany potencjał – ile zielonej energii elektrycznej pozostaje niewykorzystane w Chinach

Konsekwencje tej błędnej alokacji są widoczne w tzw. wskaźnikach ograniczeń, czyli proporcji teoretycznie wytwarzanej energii elektrycznej z elektrowni wiatrowych i słonecznych, która nie może być wprowadzona do sieci i w związku z tym jest tracona. Aktualne dane z Chińskiego Centrum Monitorowania Zużycia Nowej Energii (CNC) dokumentują znaczny wzrost tych strat. Podczas gdy w pierwszej połowie 2024 roku ograniczono około trzech procent energii słonecznej i czterech procent energii wiatrowej, w tym samym okresie 2025 roku liczby te wzrosły już do 5,7 procent dla energii słonecznej i 6,6 procent dla energii wiatrowej – prawie dwukrotnie więcej niż w ciągu jednego roku. W pierwszych dwóch miesiącach 2026 roku sytuacja pogorszyła się jeszcze bardziej, osiągając 9,2 procent dla energii słonecznej i 8,5 procent dla energii wiatrowej. Sytuacja jest szczególnie dramatyczna w regionach o największej koncentracji turbin wiatrowych. W Tybecie ograniczenia energii wiatrowej wzrosły z 2,3% w 2024 r. do ponad 30% w 2025 r., podczas gdy ograniczenia energii słonecznej skoczyły tam z około pięciu procent do prawie 34%. W Qinghai ograniczenia energii słonecznej również wzrosły z 8,8% do ponad 15%. W odpowiedzi na ten rozwój sytuacji chiński rząd podniósł już krajowy limit tolerancji dla ograniczeń z pięciu do dziesięciu procent, aby rozwiązać strukturalne zaległości w rozbudowie sieci. Dla porównania, Niemiecka Federalna Agencja Sieciowa podaje ogólny wskaźnik ograniczeń na poziomie około 3,5% całkowitej produkcji energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych w 2025 r., przy czym ponad 96% wyprodukowanej zielonej energii elektrycznej jest faktycznie wykorzystywane. Chociaż Niemcy również mają zauważalne problemy, zwłaszcza z ograniczeniami energii fotowoltaicznej, które wzrosły o 94% w 2025 r. w porównaniu z rokiem poprzednim, wskaźnik produkcji energii odnawialnej w Republice Federalnej znacznie przekracza już poziom 50%, do którego Chiny dążą dopiero do 2030 r.

Zbyt mały przewód – chińska sieć energetyczna nie nadąża

Prawdziwym wąskim gardłem chińskiej transformacji energetycznej nie jest brak mocy wytwórczych, lecz brak sieci przesyłowej. Aby efektywnie przesyłać energię elektryczną na tysiące kilometrów z minimalnymi stratami, niezbędny jest przesył prądu stałego wysokiego napięcia (HVDC) – technologia już stosowana w Europie do łączenia krajowych sieci energetycznych. Jednak tam służy ona przede wszystkim do łączenia sąsiednich krajów, a nie do pokonywania odległości między kontynentami. Według obliczeń Global Energy Monitor, przepustowość przydzielona w obecnym pięcioletnim planie rozbudowy tych linii przesyłowych wysokiego napięcia jest znacznie niższa od rzeczywistego zapotrzebowania. Zamiast prawie 30 nowych linii energetycznych uznanych przez analityków za niezbędne, obecny plan obejmuje jedynie jedenaście nowych połączeń. Przynajmniej chińskie władze dostrzegły już pilną naturę problemu: państwowa spółka energetyczna State Grid Corporation ogłosiła, że ​​w ramach swojego 15. Planu Pięcioletniego (2026-2030) zainwestuje około czterech bilionów juanów, czyli około 500 miliardów euro, w rozbudowę sieci przesyłowych i dystrybucyjnych – co stanowi wzrost o 40 procent w porównaniu z poprzednim okresem pięcioletnim. Ponadto, do 2030 roku ma zostać oddanych do użytku 15 kolejnych linii elektroenergetycznych najwyższego napięcia, co zwiększy międzyprowincjonalną przepustowość przesyłową o kolejne 35 procent. Już w czerwcu 2026 roku oddano do użytku nowe połączenie między prowincjami Shaanxi i Anhui, które będzie mogło przesyłać rocznie ponad 36 miliardów kilowatogodzin energii elektrycznej, z czego ponad połowa ma pochodzić ze źródeł odnawialnych. Inwestycje te dowodzą, że Pekin radzi sobie z tym problemem. Biorąc jednak pod uwagę dynamikę wzrostu energii słonecznej i wiatrowej, pojawia się wątpliwość, czy rozbudowa sieci będzie rzeczywiście nadążać za wzrostem mocy wytwórczych, tym bardziej że koszt jednego kilometra linii wysokiego napięcia prądu stałego znacznie przekracza milion euro.

Nowość: Patent z USA – Instaluj parki słoneczne do 30% taniej, o 40% szybciej i łatwiej – z filmami instruktażowymi! - Zdjęcie: Xpert.Digital

Istotą tego postępu technologicznego jest celowe odejście od konwencjonalnego mocowania zaciskowego, które od dziesięcioleci jest standardem. Nowy, bardziej efektywny czasowo i ekonomicznie system montażu rozwiązuje ten problem, bazując na zupełnie nowej, bardziej inteligentnej koncepcji. Zamiast zaciskać moduły w określonych punktach, są one umieszczane w ciągłej, specjalnie ukształtowanej szynie nośnej i bezpiecznie utrzymywane na miejscu. Taka konstrukcja gwarantuje równomierne rozłożenie wszystkich sił – zarówno obciążeń statycznych od śniegu, jak i obciążeń dynamicznych od wiatru – na całej długości ramy modułu.

Więcej informacji tutaj:

• Kliknij zamiast przykręcać: Ten pomysłowy system pozwala budować parki słoneczne o 40% szybciej i rewolucjonizuje transformację energetyczną

Déjà vu z Europy – znane błędy powtarzają się w innej skali

Każdy, kto uważnie śledził europejską transformację energetyczną w ciągu ostatnich piętnastu lat, rozpozna znajomy schemat w trudnościach Chin. Również w Niemczech szybko stało się jasne, że samodzielna rozbudowa mocy wytwórczych, bez równoczesnej i odpowiednio dobranej modernizacji sieci, nieuchronnie prowadzi do wąskich gardeł i ograniczeń. Szczególnie na południu Niemiec nadal brakuje wystarczającej mocy wiatrowej, aby niezawodnie dostarczać energię elektryczną nawet w pozbawionych słońca miesiącach zimowych, podczas gdy systemy fotowoltaiczne są niedostatecznie reprezentowane na wietrzniejszej północy. Ta regionalna nierównowaga jest ekonomicznie zrozumiała, ponieważ ilość energii elektrycznej, którą można wytworzyć rocznie, jest naturalnie niższa w mniej sprzyjającym regionie, dlatego inwestorzy są mniej skłonni do inwestowania w tym regionie. Jednak ten sam przykład pokazuje, że bardziej równomierne rozmieszczenie geograficzne mocy wytwórczych mogłoby znacznie zmniejszyć zapotrzebowanie na drogie linie przesyłowe, ponieważ podaż i popyt byłyby lepiej dopasowane regionalnie. Najnowsze dane Niemieckiej Federalnej Agencji Sieciowej potwierdzają również przesunięcie problemu z sieci przesyłowej na dystrybucyjną, ponieważ obecnie około jedna trzecia wszystkich działań redispatch dla energii odnawialnej jest uruchamiana przez wąskie gardła w sieci dystrybucyjnej, w porównaniu z jedną czwartą w roku poprzednim. Pomimo stabilnego wolumenu ogólnego, całkowite koszty zarządzania przeciążeniem sieci w Niemczech wzrosły również do około 3,1 mld euro, przy czym szczególnie znaczący wzrost odnotowały koszty utrzymania rezerwowych elektrowni. Chiny w istocie powtarzają zatem dobrze znany błąd, ale z jeszcze większą dysproporcją geograficzną niż w Europie, ponieważ odległości między regionami wytwarzania a centrami zużycia w Chinach są wielokrotnie większe niż w Niemczech.

Między bólem wzrostu a ryzykiem systemowym – co jest stawką

Ekonomiczne implikacje tej strukturalnej nierównowagi są znaczące i wpływają nie tylko na wydajność operacyjną chińskiego systemu elektroenergetycznego, ale także na zachęty inwestycyjne dla przyszłych projektów. Firma konsultingowa Wood Mackenzie ostrzega, że ​​średnie wskaźniki ograniczeń w produkcji energii słonecznej prawdopodobnie przekroczą pięć procent w ponad 21 chińskich prowincjach w ciągu najbliższych dziesięciu lat, w porównaniu z dziesięcioma obecnie dotkniętymi problemami. Może to coraz bardziej obciążać kalkulacje inwestycyjne dla nowych projektów w szczególnie wrażliwych regionach. Jeśli inwestorzy będą musieli spodziewać się niższych zysków z powodu wysokich wskaźników ograniczeń, atrakcyjność dalszej rozbudowy mocy w dotkniętych prowincjach spadnie, paradoksalnie dotykając właśnie regiony najlepiej nadające się do dalszej ekspansji. Jednocześnie doświadczenia Wielkiej Brytanii, analizowane przez Uniwersytet Cambridge, pokazują, że ogromne inwestycje w rozbudowę sieci mogą rzeczywiście obniżyć wskaźniki ograniczeń, chociaż marginalne ograniczenia – czyli dodatkowe straty spowodowane przez najnowszy projekt elektrowni w już przeciążonym regionie – mogą czasami sięgać trzy do czterech razy więcej niż średnie ograniczenia. Dla Chin oznacza to, że choć ukierunkowane usprawnienia w zakresie rozbudowy sieci są pomocne, fundamentalna nierównowaga geograficzna między wytwarzaniem a zużyciem energii może zostać rozwiązana jedynie poprzez połączenie przyspieszonej budowy linii przesyłowych, zwiększonej rozbudowy pojemności magazynowych oraz bardziej przemyślanej regionalnej dywersyfikacji nowych projektów. Oprócz rozbudowy sieci, chińskie władze wprowadziły również nowe ramy regulacyjne mające na celu promowanie zużycia energii odnawialnej, które koncentrują się między innymi na ściślejszym powiązaniu wytwarzania i lokalnego zużycia, a także na przyspieszonym rozwoju technologii magazynowania i elektrowni szczytowo-pompowych.

Wyścig z własną historią sukcesu

Ostatecznie Chiny stoją przed paradoksalnym problemem wynikającym bezpośrednio z ich własnego sukcesu. Żaden inny kraj na świecie nie rozwija energetyki słonecznej i wiatrowej w porównywalnym tempie, a jednak to tempo przytłoczyło infrastrukturę sieci elektroenergetycznej, ujawniając słabości strukturalne znacznie poważniejsze niż te, z którymi borykają się europejscy operatorzy sieci. Zapowiedziane inwestycje w wysokości około 500 miliardów euro i planowane nowe linie przesyłowe ultrawysokiego napięcia pokazują, że Pekin dostrzegł pilną potrzebę i podejmuje zdecydowane środki zaradcze. Jednak biorąc pod uwagę skalę trwającej rozbudowy, wątpliwe pozostaje, czy rozbudowa sieci będzie rzeczywiście wystarczająco szybka, aby trwale ograniczyć straty. Z ekonomicznego punktu widzenia, przypadek Chin pokazuje, że transformacji energetycznej nie można mierzyć wyłącznie na podstawie zainstalowanej mocy wytwórczej, ale zawsze należy ją rozpatrywać jako kompletny system obejmujący wytwarzanie, przesył, magazynowanie i zużycie. Ci, którzy zaniedbują tę równowagę, ryzykują, że znaczna część cennych ekologicznie i ekonomicznie inwestycji zostanie dosłownie zmarnowana, ponieważ wytworzona energia elektryczna nie dotrze do konsumenta. Rozwój ten ma ogromne znaczenie dla globalnej polityki klimatycznej, gdyż Chiny, dzięki swojej ogromnej ekspansji, odgrywają decydującą rolę w ustaleniu, czy globalna transformacja energetyczna zakończy się sukcesem, czy też porażką z powodu właśnie tych strukturalnych wąskich gardeł, które w mniejszej skali ujawniły się już w Europie.

Od przemysłowych instalacji fotowoltaicznych na dachach po parki słoneczne i większe parkingi słoneczne

☑️ Naszym językiem biznesowym jest angielski lub niemiecki

☑️ NOWOŚĆ: Korespondencja w Twoim ojczystym języku!

Konrad Wolfenstein

Ja i mój zespół chętnie będziemy do Państwa dyspozycji jako osobisty doradca.

Możesz się ze mną skontaktować, wypełniając formularz kontaktowy tutaj [email protected]:lub po prostu dzwoniąc pod numer +49 7348 4088 965. Mój adres e-mail to

Nie mogę się doczekać naszego wspólnego projektu.

☑️ Usługi EPC (inżynieria, zaopatrzenie i budowa)

☑️ Rozwój projektów pod klucz: Rozwój projektów energii słonecznej od początku do końca

☑️ Analiza lokalizacji, projektowanie systemu, instalacja, uruchomienie, konserwacja i wsparcie

☑️ Finansujący projekt lub pośrednik w pozyskiwaniu kapitału