TenneT, Amprion & Co. | Rząd federalny inwestuje, ale nie ma suwerenności energetycznej: niewielka kontrola nad własną krytyczną infrastrukturą

Zwłaszcza w przypadku rozbudowy sieci elektroenergetycznej kluczowe jest zrozumienie, że koszty nie ponoszą przede wszystkim inwestorzy, lecz państwo, które zabezpiecza finansowanie poprzez gwarancje, pożyczki KfW i udziały kapitałowe – co oznacza, że ​​w rzeczywistości niemiecki podatnik jest bezpośrednio zaangażowany w projekt. Podczas gdy operatorzy sieci zarządzają liniami przesyłowymi i otrzymują regulowane zwroty, rzeczywiste ryzyko i ciężar wsparcia publicznego spoczywają na budżecie państwa, co oznacza, że ​​miliardy euro kosztów sieci elektroenergetycznej ostatecznie spoczywają na barkach podatników.

Infrastruktura krytyczna? Dlaczego nasze „autostrady energetyczne” nie są już pod wyłączną kontrolą państwa

„Suwerenność energetyczna” to obecnie hasło przewodnie w Berlinie. Polityczna narracja brzmi obiecująco: dzięki ogromnej ekspansji energii wiatrowej i słonecznej Niemcy mają uniezależnić się od importu paliw kopalnych i przejąć kontrolę nad własnym bezpieczeństwem energetycznym. Choć turbiny wiatrowe i terminale LNG są przedmiotem debaty publicznej, niewygodna prawda często pozostaje ukryta: kontrola nad krytyczną infrastrukturą – naszymi sieciami elektroenergetycznymi – nie leży już wyłącznie w gestii państw.

Każdy, kto uważa, że ​​niemiecka transformacja energetyczna to projekt czysto narodowy, zostanie wyprowadzony z błędu, jeśli przyjrzy się strukturom własnościowym operatorów systemów przesyłowych. Niezależnie od tego, czy są to holenderskie przedsiębiorstwa państwowe, belgijscy operatorzy sieci, czy międzynarodowe fundusze infrastrukturalne: „autostrady energetyczne”, bez których w Niemczech nie byłoby światła, znajdują się w dużej mierze w rękach zagranicznych lub prywatnych.

Prowadzi to do kuriozalnej sprzeczności: podczas gdy niemieckie gospodarstwa domowe i firmy finansują wielomiliardową ekspansję poprzez rosnące opłaty sieciowe, gwarantowane zyski często trafiają do międzynarodowych inwestorów. Politycy mówią o niezależności, ale jednocześnie akceptują zależność od najważniejszej infrastruktury kraju.

Kto więc tak naprawdę kontroluje, czy i jak przepływa energia elektryczna? Jak bezpieczne są nasze dostawy w czasach napięć geopolitycznych i cyberzagrożeń, kiedy suwerenność cyfrowa i fizyczna nie należy już jednoznacznie do państwa? I dlaczego retoryka „energii obywatelskiej” tak kiepsko odzwierciedla rzeczywistość rynków finansowych?

Poniższa analiza ujawnia, kto tak naprawdę jest właścicielem naszej sieci elektroenergetycznej, dlaczego koncepcja „suwerenności” grozi przekształceniem się w pusty frazes i jaką rolę w tej globalnej grze tak naprawdę odgrywa niemiecki podatnik.

W związku z tym:

• Oto Niemcy: suwerenność energetyczna w sieci elektroenergetycznej? To, co kiedyś było wymuszoną wyprzedażą, teraz staje się kosztownym wykupem

Co oznacza suwerenność energetyczna w sieci elektroenergetycznej?

Suwerenność energetyczna w sieci elektroenergetycznej oznacza, że ​​państwo może samodzielnie decydować o swoim zaopatrzeniu w energię, bez konieczności kontroli czy przymusu z zewnątrz. W Niemczech wyraża się to przede wszystkim w trzech celach: po pierwsze, uzależnienie od importowanych paliw kopalnych – gazu, ropy naftowej i węgla – powinno zostać znacząco zmniejszone, co w idealnym przypadku doprowadziłoby do niemal całkowitego ich wycofania. po drugie, nacisk kładzie się na bezpieczeństwo dostaw: energia elektryczna powinna być dostępna przez całą dobę, nawet w sytuacjach ekstremalnych. po trzecie, istotną rolę odgrywa przystępność cenowa, co oznacza pytanie o to, jak kosztowna będzie transformacja energetyczna dla gospodarstw domowych i przedsiębiorstw.

Jednocześnie transformacja energetyczna jest promowana jako centralny instrument niemieckiej polityki: do 2030 roku udział energii odnawialnej w produkcji energii elektrycznej ma znacznie przekroczyć 80 procent, a do 2035 roku celem jest niemal 100 procent energii odnawialnej. To niesie przesłanie, że Niemcy mogą same zaopatrywać się w energię elektryczną i jednocześnie osiągnąć swoje cele klimatyczne.

Jednak ta publiczna narracja często nie przekazuje jasno, że suwerenność zależy nie tylko od źródła energii, ale także w bardzo dużym stopniu od infrastruktury: kto jest właścicielem sieci, kto kontroluje inwestycje i kto decyduje o standardach technologicznych i cyfryzacji, również w decydujący sposób kształtuje przyszłość energetyczną Niemiec. Retoryczne zawężenie do „nośników energii” przesłania prawdziwą kwestię kontroli nad siecią.

Kto jest właścicielem niemieckich sieci energetycznych i jaka jest struktura własnościowa?

W kontekście sieci elektroenergetycznej istotne jest wyraźne rozróżnienie: istnieje sieć przesyłowa („autostrady energetyczne” na liniach wysokiego napięcia 380, 220 lub 110 kV) oraz znacznie bardziej rozległe sieci dystrybucyjne, które transportują energię elektryczną do domów, firm i elektrowni. W Niemczech sieci dystrybucyjne stanowią około 99% sieci, podczas gdy sieć przesyłowa stanowi zaledwie około 1%. Sieć przesyłowa ma jednak szczególne znaczenie polityczne, ponieważ linie wysokiego napięcia przenoszą główny transport energii elektrycznej z północy na południe, a sieci są ze sobą połączone w całej Europie.

Czterech niemieckich operatorów systemów przesyłowych – 50Hertz, Amprion, TenneT i TransnetBW – to regulowane monopole w swoich regionach. Są oni ściśle monitorowani przez Federalną Agencję Sieciową w zakresie opłat sieciowych, limitów zysków i inwestycji. Co jednak istotne, ich struktura własnościowa znajduje się głównie w rękach zagranicznych lub międzynarodowych.

• TenneT jest formalnie holenderską firmą działającą w Niemczech za pośrednictwem spółki TenneT TSO GmbH, która sama jest własnością holenderską. Rząd niemiecki posiada mniejszościowy pakiet akcji w wysokości 25,1% w Niemczech za pośrednictwem KfW, ale nie daje mu to udziału większościowego.
• Amprion przez długi czas był częścią Grupy RWE, ale dziś jest operatorem sieci o zasięgu międzynarodowym, w którym RWE nadal posiada udziały, podczas gdy duże części znajdują się w posiadaniu inwestorów instytucjonalnych.
• W 2018 roku większościowy pakiet akcji 50Hertz został sprzedany belgijskiemu operatorowi sieci; później akcje zostały przeniesione do międzynarodowych funduszy infrastrukturalnych. Rząd niemiecki posiada pakiet mniejszościowy, aby zachować kontrolę nad polityką bezpieczeństwa, ale nie ma pakietu większościowego.
• TransnetBW ma swoje korzenie w Badenii-Wirtembergii. W dużej mierze należy do miejskich i regionalnych dostawców energii, ale ważną rolę odgrywają również inwestorzy instytucjonalni i udziały państwowe.

Oznacza to, że kontrola operacyjna i ekonomiczna nad kluczowymi liniami infrastrukturalnymi nie znajduje się już głównie w rękach Niemców, ale w rękach mieszaniny państw obcych, korporacji prywatnych i międzynarodowych inwestorów.

Dlaczego stanowi to problem dla suwerenności?

Jeśli przez „suwerenność” rozumiemy, że państwo musi być w stanie samodzielnie decydować o kontroli nad kluczowymi zasobami i infrastrukturą, to pojawia się sprzeczność: infrastruktura, za pośrednictwem której odbywa się transformacja energetyczna, w istocie w dużej mierze nie podlega już kontroli państwa narodowego.

Podczas gdy Federalna Agencja Sieci może ustalać opłaty sieciowe, limity zysków i plany rozbudowy, decyzje operacyjne dotyczące wyboru konkretnych projektów, standardów technicznych, priorytetyzacji niektórych korytarzy i długoterminowych strategii finansowania są podejmowane przez firmy międzynarodowe. Ponadto istnieje obowiązek przestrzegania przepisów UE dotyczących rozbudowy sieci, zasad rynkowych, terminali LNG, przepustowości sieci gazowych – wiele decyzji jest podejmowanych w Brukseli, co skutecznie ogranicza krajowe możliwości działania.

Retoryka polityczna pozostaje jednak niewzruszona: rządy i parlamenty mówią o „suwerenności”, o niepodległości i sile narodu, podczas gdy struktura własnościowa infrastruktury ledwie odzwierciedla to roszczenie. Pytanie, które Pan tak bezpośrednio stawia, jest zatem uzasadnione: Kto właściwie kontroluje internet – i kogo ta retoryka ma chronić?

Inwestorzy zagraniczni, zyski i rola niemieckiego podatnika

Sytuacja gospodarcza jest jasna: niemieckie sieci elektroenergetyczne są atrakcyjne dla inwestorów, ponieważ jako regulowane monopole oferują wysokie bezpieczeństwo przychodów, są praktycznie niemożliwe do zniesienia i działają stosunkowo stabilnie w perspektywie długoterminowej. Chociaż Federalna Agencja Sieci ustala stopę zwrotu dla inwestycji infrastrukturalnych, w praktyce jest ona wyższa niż czysty koszt kapitału i ma na celu umożliwienie inwestorom osiągania zysków powyżej średniej rynkowej.

Sfinansowanie niezbędnych inwestycji – rozbudowy sieci, digitalizacji, sieci inteligentnych, nowych linii napowietrznych, kabli podziemnych i stacji elektroenergetycznych – do 2030 roku wyniesie kilkaset miliardów euro. Rząd nie może sfinansować tej kwoty wyłącznie ze swojego budżetu, dlatego infrastruktura jest finansowana przede wszystkim przez inwestorów prywatnych, fundusze infrastrukturalne i inwestorów instytucjonalnych. Koszty są pobierane z opłat sieciowych, które ostatecznie ponoszą wszyscy odbiorcy energii elektrycznej – gospodarstwa domowe, najemcy, małe firmy, a także przemysł.

Powstała struktura jest przejrzysta:

• Państwo i społeczeństwo biorą na siebie ryzyko związane z infrastrukturą (bezpieczeństwo dostaw, polityka bezpieczeństwa, odpowiedzialność polityczna).
• Inwestorzy i firmy sponsorujące otrzymują zyski, które są „wliczone” w opłaty sieciowe.

To właśnie denerwuje wielu krytyków: niemieccy podatnicy i krajowa gospodarka płacą za infrastrukturę i ekspansję poprzez ceny energii elektrycznej i podatki, podczas gdy zagraniczni inwestorzy, międzynarodowe fundusze i poszczególne państwa zgarniają długoterminowe przepływy pieniężne.

Co politycy tak naprawdę rozumieją pod pojęciem suwerenności?

Centralne pytanie brzmi: „Co nasi politycy rozumieją pod pojęciem suwerenności?” W praktyce politycznej suwerenność ogranicza się głównie do trzech wymiarów:

1. Zaopatrzenie w energię: Nie brakuje prądu i gazu.
2. Źródła energii: Mniej importu paliw kopalnych, więcej odnawialnych źródeł energii.
3. Koszty energii: Pewien stopień przystępności cenowej, nawet jeśli politycy pozostają w tej kwestii raczej niejasni.

Kwestia „własności i kontroli nad infrastrukturą krytyczną” nie jest jednak tak naprawdę kluczowa. Rząd niemiecki uniemożliwia wybranym inwestorom zagranicznym, na przykład z Chin, nabywanie udziałów, jeśli uzna je za zagrożenie dla bezpieczeństwa, i interweniuje selektywnie, inwestując w akcje za pośrednictwem KfW lub innych instrumentów. Jednak kompleksowy powrót istotnych części infrastruktury pod pełną własność państwa nie jest poważnym tematem debaty politycznej.

Zamiast tego, suwerenność jest często używana jako retoryczna etykieta, podczas gdy faktyczne decyzje dotyczące infrastruktury i inwestycji podejmowane są w ramach silnie zorientowanych na rynek i inwestorów. Prowadzi to do wrażenia, które wyrażasz bardzo bezpośrednio: Odwołanie do suwerenności wydaje się po części naiwne, po części eufemistyczne, po części celowo zaciemniające, ponieważ rzeczywistość polityczna (międzynarodowi inwestorzy, zagraniczni właściciele, regulacje UE) nie pokrywa się z przesłaniem „kontroli krajowej”.

Dlaczego sieć jest w przeważającej mierze w rękach zagranicznych?

Odpowiedź na pytanie: „Dlaczego tak się dzieje?” leży w rozwoju historycznym i logice regulacji UE. Rozdzielenie wytwarzania, eksploatacji sieci i dystrybucji było promowane w Europie w ramach liberalizacji sektora energetycznego. Duże firmy energetyczne były zmuszone do outsourcingu swoich sieci, aby przełamać monopole i zwiększyć konkurencję.

W Niemczech oznaczało to:

• Sieci podzielono na odrębne podmioty prawne.
• Sieci te zostały zorganizowane jako spółki mające prawo do obrotu na rynku kapitałowym, których akcje były sprzedawane za pośrednictwem akcji.
• Kupujący pochodzili częściowo z zagranicy, a częściowo z globalnych funduszy infrastrukturalnych, które poszukują właśnie takich stabilnych, długoterminowych inwestycji.

Jednocześnie ramy regulacyjne nie zabraniały żadnemu zagranicznemu inwestorowi inwestowania w Niemczech. Decydenci woleli skupić się na „otwartych rynkach”, bezpieczeństwie inwestycji i funkcjonującym jednolitym rynku UE, niż na ścisłej repatriacji infrastruktury do kraju.

W efekcie, podczas gdy za infrastrukturę nadal odpowiadają instytucje niemieckie, prawa własności, gwarancje strumienia zysków, a w niektórych przypadkach decyzje strategiczne są rozproszone na arenie międzynarodowej.

NOWOŚĆ: Gotowe do montażu systemy solarne! Ta opatentowana innowacja znacznie przyspiesza realizację Twojego projektu budowy instalacji fotowoltaicznej

Istotą innowacji ModuRack jest odejście od konwencjonalnego mocowania zaciskami. Zamiast zacisków, moduły są wkładane i utrzymywane na miejscu za pomocą ciągłej szyny nośnej.

Więcej informacji tutaj:

• NOWOŚĆ: Gotowe do montażu systemy solarne! Ta opatentowana innowacja znacznie przyspiesza realizację Twojego projektu budowy instalacji fotowoltaicznej

Co dzieje się w polityce – i kto komu służy?

Pytanie, które się nasuwa – „Co robią politycy?” – wyraża głęboko zakorzenione niezadowolenie z przejrzystości i postrzeganych konfliktów interesów. Obiektywnie rzecz biorąc, polityka funkcjonuje w ramach systemu prawnie uregulowanych ram, międzynarodowej ochrony inwestycji, traktatów UE i potężnych struktur lobbingowych.

Politycy chcą

• Uczynienie transformacji energetycznej technicznie wykonalną,
• jednocześnie wykorzystać zaangażowanie inwestorów i rynki kapitałowe
• ochrona interesów bezpieczeństwa
• i jednocześnie nie być postrzeganym jako podmiot „kontrolujący państwo”, ponieważ byłoby to sprzeczne z liberalnym myśleniem ostatnich dziesięcioleci.

To rodzi napięcie: retoryka suwerenności stoi w sprzeczności z praktyką ochrony inwestorów i liberalizacji. Regulacje mają na celu zachęcenie inwestorów do udziału w długoterminowych projektach infrastrukturalnych, ponieważ mogą oni polegać na stabilnych zasadach i gwarancjach. Jednocześnie ten sam fakt oznacza, że ​​części infrastruktury są praktycznie nieodwracalne bez masowych sporów prawnych i roszczeń odszkodowawczych.

Można dyskutować, czy można to określić jako „faworyzowanie obcych mocarstw”, ale pewne jest, że decyzja o pozostawieniu sieci w prywatnych i międzynarodowych rękach leży w interesie inwestorów i rynków kapitałowych, a nie w interesie jasnej architektury suwerenności narodowej.

W związku z tym:

• Nieudana transformacja surowcowa w Europie: Jak systematyczne błędy polityczne zagrażają transformacji energetycznej

Infrastruktura krytyczna i cyberbezpieczeństwo: strona cyfrowa

Infrastruktura fizyczna jest w coraz większym stopniu kontrolowana przez systemy cyfrowe: inteligentne liczniki, cyfrowe poziomy sterowania, zarządzanie obciążeniem, modele prognostyczne, dane rynkowe i systemy sterowania stanowią podstawę zapewnienia stabilności sieci, obrotu energią elektryczną i dostaw. Jednocześnie zwiększa to podatność infrastruktury na cyberataki: przerwanie komunikacji lub sterowania może prowadzić do przerw w dostawie prądu, przesunięć obciążenia, a nawet efektów kaskadowych.

Rząd niemiecki ukuł zatem termin „suwerenność cyfrowa” i podkreśla, że ​​Niemcy nie powinny uzależniać się od indywidualnych producentów ani dostawców usług w chmurze. Rzeczywistość jest jednak inna: operatorzy sieci polegają na globalnych dostawcach technologii, usługach w chmurze i rozwiązaniach programowych, które niekoniecznie są własnością Niemiec lub Europy.

W tym przypadku debata o własności przecina się z debatą o standardach i technologii: nawet gdyby wszyscy operatorzy sieci byli własnością niemiecką, kontrola nad oprogramowaniem, algorytmami, platformami analitycznymi i przetwarzaniem danych nadal byłaby daleka od zagwarantowania. Suwerenność jest zatem podważana na kilku poziomach: własności, finansowania, technologii, danych, regulacji i przepisów UE.

Udział obywateli, demokracja i granice uczestnictwa

Transformację energetyczną często określa się w komunikacji mianem „energii obywatelskiej” i „demokratyzacji” dostaw energii. Zdecentralizowani producenci, elektrownie społecznościowe, spółdzielnie energetyczne, dachowe elektrownie słoneczne, projekty elektroenergetyczne dla najemców – wszystko to jest celebrowane w ramach „demokratycznej transformacji energetycznej”. Ten poziom ma znaczenie polityczne, ponieważ ma na celu wzmocnienie zaufania do projektu i danie ludziom poczucia aktywnego uczestnictwa w transformacji.

Jednak decyzje dotyczące struktury własności dużych sieci, polityki infrastrukturalnej, opłat sieciowych i strategii inwestycyjnej podejmowane są przez stosunkowo wąskie grono: rządy, parlamenty, Federalną Agencję Sieciową, operatorów sieci i inwestorów. Obywatele mają wpływ na skład partyjny, mogą uczestniczyć w procesach planowania, mobilizować, sprzeciwiać się lub wywierać presję na inwestorów, ale nie mają bezpośredniego dostępu do logiki własności i finansowania infrastruktury.

To rodzi napięcie: retoryka „energii obywatelskiej” koncentruje się na poziomie indywidualnych paneli słonecznych na dachach, modułowych stacji ładowania czy spółdzielni energetycznych, podczas gdy podstawowa infrastruktura – sieci wysokiego napięcia, sterowanie systemem i rozwiązania do magazynowania energii na dużą skalę – pozostaje w systemie, w którym decyzje dotyczące własności, czynszów i długoterminowej strategii leżą w rękach inwestorów, menedżerów i decydentów politycznych. W związku z tym, w odniesieniu do kluczowej kwestii suwerenności energetycznej w ramach sieci, udział pozostaje bardziej symboliczny niż istotny.

Rozszerzenie sieci, zmienność i rola pamięci masowej

Transformacja energetyczna to nie tylko transformacja generacji, ale także transformacja sieci i systemów. Dominujące odnawialne źródła energii – wiatr i słońce – są zależne od pogody i dlatego generują zmienną energię elektryczną. Bez rozbudowy sieci i elastyczności systemu, przeciążenia zagrażają regionom wietrznym i słonecznym, a ośrodki przemysłowe borykają się z wąskimi gardłami. Te wąskie gardła będą szczególnie widoczne na północy, gdzie zlokalizowane są duże farmy wiatrowe na morzu i lądzie, oraz na południu, gdzie zlokalizowane są klastry przemysłowe i główne ośrodki zużycia.

Odpowiedź leży w ogromnej rozbudowie linii energetycznych północ-południe, ale także w zwiększonej inteligencji sieci dystrybucyjnej, zdecentralizowanych magazynach energii, elektrowniach szczytowo-pompowych oraz elastycznym zarządzaniu obciążeniem. Systemy magazynowania energii równoważą wahania, zapobiegają przeciążeniom i wspierają zasilanie w okresach niskiej mocy wiatru i słońca. Inteligentne sieci i sterowanie cyfrowe umożliwiają koordynację milionów zdecentralizowanych producentów, magazynów energii i odbiorców, umożliwiając kontrolę częstotliwości sieci na każdym poziomie.

Wszystkie te inwestycje są kosztowne i, jak już wspomniano, finansowane są głównie z opłat sieciowych, a zatem przez wszystkich odbiorców energii elektrycznej. To nasila pytanie o suwerenność: kto kontroluje nie tylko linie energetyczne, ale także standardy technologiczne, architekturę danych i modele biznesowe stojące za systemami magazynowania i sterowania? Jeśli infrastruktura znajduje się w rękach międzynarodowych, kontrola nad architekturą transformacji energetycznej jest częściowo przeniesiona na zewnątrz.

Digitalizacja, cyberbezpieczeństwo i suwerenność cyfrowa

Cyfryzacja przekształca sieć energetyczną w „inteligentny” system, ale jednocześnie staje się celem cyberataków. Zautomatyzowane systemy sterowania, systemy komunikacyjne, zdalnie sterowane obciążenia i miliardy punktów danych zapewniają stabilną częstotliwość sieci i wykrywają wąskie gardła na czas. Jednocześnie stwarza to nowe zagrożenia: cyberataki mogą sparaliżować części sieci, a błędy techniczne lub problemy z oprogramowaniem mogą prowadzić do kaskadowych efektów.

Rząd niemiecki ukuł zatem termin „suwerenność cyfrowa” i podkreśla potrzebę samodzielnego kontrolowania systemów krytycznych. W praktyce jednak zależność od międzynarodowych dostawców technologii – na przykład w zakresie infrastruktury chmurowej, oprogramowania przemysłowego czy systemów pomiarowych – praktycznie nie została zmniejszona. Wielu operatorów sieci opiera się na globalnie rozpowszechnionych platformach i rozwiązaniach programowych, które niekoniecznie są własnością Niemiec.

W konsekwencji suwerenność techniczna – zdolność do kontrolowania, utrzymywania i zabezpieczania systemów – nie jest w pełni zgodna ze strukturą własnościową operatorów sieci. Decydenci kładą nacisk na suwerenność, ale często wdrażają tylko niektóre niezbędne środki, takie jak regulacja i monitorowanie, ale nie zapewniają kontroli nad podstawową infrastrukturą techniczną.

Co jest nie tak w obecnej debacie i gdzie jest prawda?

Debata na temat suwerenności energetycznej często wydaje się powierzchowna, ponieważ koncentruje się na źródle energii, a nie na infrastrukturze. Społeczeństwo konfrontowane jest z terminami takimi jak „niezależność od importu”, „odnawialne źródła energii” i „ochrona klimatu”, podczas gdy struktura własnościowa sieci, oczekiwania inwestorów co do zwrotu z inwestycji oraz rzeczywista dynamika władzy stojąca za infrastrukturą są ledwie analizowane.

Wiele przemówień politycznych i dokumentów stanowisk podkreśla potrzebę inwestorów, rynków kapitałowych i „stabilnych warunków ramowych”, nie wyjaśniając jednak, że te właśnie warunki ramowe osłabiają suwerenność w kluczowych obszarach. Obywatele są konfrontowani z redukcją emisji CO₂ i obciążeniem cenami energii elektrycznej, ale nie z pytaniem, dlaczego międzynarodowe fundusze i zagraniczne holdingi czerpią zyski, podczas gdy infrastruktura jest finansowana głównie z wpływów podatkowych, opłat i opłat sieciowych.

W tym tkwi sedno napięcia: retoryka polityczna mówi o suwerenności, podczas gdy praktyczna polityka infrastrukturalna koncentruje się na zliberalizowanych rynkach, międzynarodowych inwestorach i regulowanych monopolach. To, czy nazwiemy to „celowym zaciemnianiem obrazu”, „naiwnym samooszukiwaniem się”, czy „logiczną konsekwencją liberalnych rynków”, zależy od interpretacji – ale w rzeczywistości suwerenność jest relatywizowana u samej swojej istoty, a mianowicie kontroli nad infrastrukturą.

Dlaczego tak się dzieje i co można z tym zrobić?

Pytanie „Dlaczego to wszystko się dzieje?” można rozpatrywać na kilku poziomach. Podejście rządu do linii przesyłowych wysokiego napięcia wydaje się szczególnie sprzeczne: z jednej strony, niemiecki rząd i przepisy UE wielokrotnie jasno wskazują, że możliwości finansowania państwa są ograniczone i że nie jest ono w stanie samodzielnie udźwignąć ciężaru kilkuset miliardów euro na rozbudowę sieci, magazynowanie, cyfryzację i sterowalne moce do 2030 roku; z drugiej strony, znaczna część współfinansowania państwowego jest faktycznie realizowana na rzecz linii przesyłowych wysokiego napięcia poprzez gwarancje, pożyczki KfW i inwestycje kapitałowe – pośrednio angażując w ten sposób niemieckiego podatnika w ryzyko, mimo że przepisy UE jednocześnie priorytetowo traktują wolny rynek, ochronę inwestorów i rynek wewnętrzny, utrudniając państwom odzyskanie pełnej własności sieci na rzecz państwa lub gminy.

Gwarancje rządowe, pożyczki KfW i inwestycje kapitałowe rzeczywiście zwiększają finansowanie linii energetycznych, ale ostatecznie koszty ponoszą przede wszystkim odbiorcy energii elektrycznej w postaci opłat sieciowych – podczas gdy operatorzy sieci i ich inwestorzy zapewniają sobie gwarantowane zyski z miliardów, a konsumenci tak naprawdę nie mają kontroli nad tym, kto ile zarabia.

Rozdzielenie wytwarzania i eksploatacji sieci w ramach unijnych pakietów energetycznych było kluczową siłą napędową UE: dawne firmy energetyczne musiały zrezygnować ze swoich sieci, które następnie zostały sprzedane prywatnym inwestorom, w tym również międzynarodowym. Polityczną logiką stojącą za tym było unikanie monopoli, ale konsekwencją było przekazanie centralnej, a zatem krytycznej infrastruktury, w ręce podmiotów prywatnych i międzynarodowych, nastawionych na bezpieczny zysk.

Do opcjonalnych środków, które faktycznie przyczyniałyby się do suwerenności, należą na przykład:

• większy zwrot sieci przesyłowych w ręce publiczne, na przykład za pośrednictwem miejskich lub federalnych spółek infrastrukturalnych,
• uwzględnienie aspektów polityki bezpieczeństwa w decyzjach inwestycyjnych, a nie tylko w poszczególnych przypadkach podczas prób przejęcia,
• promowanie technologii i infrastruktury danych w rękach europejskich lub niemieckich w celu wzmocnienia suwerenności cyfrowej,
• Przejrzystość w zakresie struktur własnościowych i oczekiwań dotyczących zysków, aby obywatele wiedzieli, kto naprawdę korzysta na transformacji energetycznej.

Bez tych kroków dyskusja o suwerenności pozostanie powierzchowna, a krytyka, że ​​termin ten często służy jedynie do tuszowania zależności, nie zniknie.

Co to oznacza dla przyszłości niemieckiej transformacji energetycznej?

Transformacja energetyczna w Niemczech nastąpi, niezależnie od tego, czy zostanie skutecznie zakomunikowana z politycznego punktu widzenia. Ograniczenia techniczne i ekonomiczne, konieczność zastąpienia etapów wykorzystywania paliw kopalnych, zmiany klimatu oraz orientacja polityczna w UE – wszystkie te czynniki dodatkowo przyspieszą transformację energetyczną. Kluczowe pytanie brzmi jednak, czy infrastruktura i zarządzanie tą transformacją pozostaną w systemie, który w dużej mierze przyniesie korzyści międzynarodowym inwestorom, czy też Niemcy ponownie skoncentrują się na własnej suwerenności w zakresie infrastruktury, technologii i zarządzania danymi.

Twoja krytyka trafia w czuły punkt niemieckiej polityki energetycznej: komunikacja suwerenności stoi w jaskrawej sprzeczności ze strukturą własności i władzy, która faktycznie determinuje infrastrukturę. Dopóki ta rozbieżność nie zostanie otwarcie nazwana, przeanalizowana i politycznie poruszona, debata pozostanie fragmentaryczna, a nieufność wobec polityków, inwestorów i całego projektu reformy energetycznej będzie narastać.

☑️ Naszym językiem biznesowym jest angielski lub niemiecki

☑️ NOWOŚĆ: Korespondencja w Twoim ojczystym języku!

Konrad Wolfenstein

Ja i mój zespół chętnie będziemy do Państwa dyspozycji jako osobisty doradca.

Możesz się ze mną skontaktować, wypełniając formularz kontaktowy tutaj lub po prostu dzwoniąc pod numer +49 7348 4088 965. Mój adres e-mail to: [email protected]

Nie mogę się doczekać naszego wspólnego projektu.

☑️ Wsparcie dla MŚP w zakresie strategii, doradztwa, planowania i wdrażania

☑️ Tworzenie lub reorganizacja strategii cyfrowej i digitalizacji

☑️ Rozszerzenie i optymalizacja procesów sprzedaży międzynarodowej

☑️ Globalne i cyfrowe platformy handlowe B2B

☑️ Rozwój biznesu pionierskiego / Marketing / PR / Targi

Skorzystaj z bogatej, pięciokrotnej wiedzy specjalistycznej Xpert.Digital w ramach kompleksowego pakietu usług | Badania i rozwój, XR, PR i optymalizacja widoczności cyfrowej — Zdjęcie: Xpert.Digital

Xpert.Digital posiada dogłębną wiedzę z różnych branż. Pozwala nam to opracowywać strategie dopasowane do indywidualnych potrzeb i wyzwań konkretnego segmentu rynku. Dzięki ciągłej analizie trendów rynkowych i monitorowaniu rozwoju branży, możemy działać proaktywnie i oferować innowacyjne rozwiązania. Połączenie doświadczenia i wiedzy specjalistycznej generuje wartość dodaną i zapewnia naszym klientom zdecydowaną przewagę konkurencyjną.

Więcej informacji tutaj:

• Skorzystaj z pakietu obejmującego 5 obszarów specjalizacji Xpert.Digital – już od 500 € miesięcznie