Zapasy paliwa wystarczą tylko na 3 miesiące: Kontrahent zbrojeniowy odkrywa ogromną lukę w zabezpieczeniach – Żądano zdecentralizowanych wysp energetycznych zamiast dużych rafinerii

Zapomnij o ochronie klimatu: Powód, dla którego Rheinmetall skupia się na energii słonecznej i wiatrowej

W lutym 2026 roku w europejskiej architekturze bezpieczeństwa wyłania się sojusz, który jeszcze kilka lat temu byłby uważany za czystą utopię. Nie aktywiści ekologiczni, ale stratedzy z giganta zbrojeniowego Rheinmetall przedstawiają obecnie najbardziej przekonujące argumenty za radykalnym przyspieszeniem transformacji energetycznej. Podczas gdy firma tradycyjnie znana jest z produkcji stali, amunicji i ciężkiego uzbrojenia, fotowoltaika, energia wiatrowa i produkcja paliw syntetycznych (e-paliw) stają się obecnie priorytetem planowania wojskowego.

Tłem dla tego jest alarmująca analiza bezpieczeństwa dostaw: w przypadku zagrożenia narodowego europejskie rezerwy paliwa wystarczą zaledwie na trzy miesiące. Po tym czasie grozi im przestój – nie tylko dla czołgów i samolotów, ale także dla krytycznej infrastruktury cywilnej. Wojna na Ukrainie dramatycznie pokazała, jak wrażliwe na ataki dronów są centralne rafinerie. Logicznym wnioskiem dla ekspertów ds. bezpieczeństwa jest zatem decentralizacja. Rheinmetall apeluje o rozwój autonomicznych „wysp energetycznych”, aby wyeliminować zależność od globalnych łańcuchów dostaw i wrażliwych na ataki dużych obiektów.

Jednak właśnie w tym momencie konflikt polityczny grozi storpedowaniem niezbędnych środków. Nowy „Pakiet Sieciowy 2026” niemieckiego rządu proponuje ograniczenia w rozwoju odnawialnych źródeł energii w celu odciążenia sieci elektroenergetycznych – krok, który zdaniem ekspertów branżowych i strategów wojskowych byłby katastrofalny w skutkach. Niniejszy artykuł analizuje, dlaczego transformacja energetyczna nie jest już tylko kwestią ochrony klimatu, ale stała się kluczowym czynnikiem przetrwania Europy, i dlaczego zahamowanie rozwoju energetyki wiatrowej i słonecznej może stać się największą luką w bezpieczeństwie kontynentu.

Dlaczego przemysł zbrojeniowy, spośród wszystkich przemysłów, dostarcza najsilniejszego argumentu za energią wiatrową i słoneczną

W lutym 2026 roku europejska debata energetyczna przybrała obrót, który jeszcze kilka lat temu byłby nie do pomyślenia. Nie organizacje ekologiczne ani aktywiści klimatyczni dostarczają najmocniejszych argumentów za rozwojem odnawialnych źródeł energii, ale największy europejski producent broni. Rheinmetall, firma, której nazwa zawsze kojarzyła się z czołgami, amunicją i konwencjonalną siłą militarną, pozycjonuje fotowoltaikę, energię wiatrową i zielony wodór jako niezbędne filary europejskiego potencjału obronnego. Ta zmiana paradygmatu to coś więcej niż manewr strategiczny. Ujawnia ona fundamentalną słabość europejskiej architektury bezpieczeństwa, która została karygodnie zaniedbana w debacie politycznej dotyczącej funduszy specjalnych i wydatków na obronę.

Pięta achillesowa Europy: trzy miesiące do stagnacji

Dane przedstawione przez Shenę Britzen, szefową programu wodorowego w Rheinmetall, w wywiadzie dla NTV w lutym 2026 roku są alarmująco jasne. W przypadku kryzysu obronnego europejskie rezerwy paliwa wystarczą zaledwie na około trzy miesiące działań wojennych. Po tym czasie zapasy te ulegną wyczerpaniu, a wszystko, co państwa europejskie obecnie kupują za biliony euro w sprzęcie wojskowym, zostanie sparaliżowane: myśliwce, czołgi, okręty, pojazdy transportowe. Konsekwencje sięgną jednak daleko poza sferę wojskową. Szpitale, służby ratunkowe i cała cywilna infrastruktura zaopatrzeniowa również ulegną załamaniu.

Podstawową przyczyną tej podatności na ataki są czynniki strukturalne. Rozporządzenie UE obowiązujące od 1968 roku nakłada na państwa członkowskie obowiązek utrzymywania rezerw ropy naftowej wystarczających na co najmniej 90 dni normalnego zużycia cywilnego. Rozporządzenie to zostało opracowane z myślą o scenariuszach pokojowych, a nie o scenariuszach obronnych, w których gwałtownie wzrasta zużycie wojskowe i jednoczesne ataki na infrastrukturę rafineryjną. W Europie działa około 60 rafinerii, które stanowią trzon zaopatrzenia w paliwo. W scenariuszu konfliktu te scentralizowane obiekty byłyby wysoce podatne na ataki, co dramatycznie pokazała wojna na Ukrainie.

Lekcje z wojny na Ukrainie: Rafinerie jako cele strategiczne

Wojna na Ukrainie ujawniła nowy wymiar działań wojennych, mający bezpośrednie konsekwencje dla europejskiej strategii bezpieczeństwa. Ukraina systematycznie atakowała rosyjskie rafinerie ropy naftowej, magazyny paliw i infrastrukturę energetyczną dronami dalekiego zasięgu. Tylko w 2025 roku ponad 45 000 ukraińskich dronów bojowych przeniknęło na terytorium Rosji. Szesnaście głównych rosyjskich rafinerii, stanowiących około 38% nominalnej zdolności przetwórczej kraju, zostało wielokrotnie zaatakowanych. Według szacunków ekspertów, Rosja straciła w rezultacie około jednej czwartej swoich zdolności przetwórczych.

Ta strategia okazała się jedną z najskuteczniejszych broni Ukrainy. W niektórych regionach Rosji benzyna musiała być reglamentowana. Sam Britzen podaje te ataki jako główny powód, dla którego Rosja zgodziła się na negocjacje, ponieważ nie była w stanie zapobiec atakom dronów na swoją infrastrukturę energetyczną. Lekcja dla Europy jest jednoznaczna: w dobie tanich rojów dronów scentralizowana infrastruktura energetyczna stanowi strategiczne ryzyko pierwszego rzędu. Pojedynczy atak na dużą podstację lub rafinerię może sparaliżować cały region. Aby osiągnąć ten sam efekt w tysiącach zdecentralizowanych elektrowni słonecznych, atakujący musiałby ponieść nakłady całkowicie nieproporcjonalne do korzyści.

Giga PtX: Wizja zdecentralizowanych wysp energetycznych Rheinmetall

Odpowiedź Rheinmetall na tę strategiczną lukę jest ambitna i konsekwentna. W listopadzie 2025 roku firma przedstawiła projekt Giga PtX, który zakłada budowę ogólnoeuropejskiej sieci kilkuset modułowych zakładów produkujących e-paliwa. W zależności od zastosowania, każdy z tych zakładów ma produkować od 5000 do 7000 ton oleju napędowego, oleju napędowego do silników okrętowych lub nafty rocznie. Paliwo będzie produkowane w sposób zdecentralizowany i niezależny od globalnych łańcuchów dostaw paliw kopalnych. Energia wiatrowa i słoneczna będą dostarczać energię do elektrolizerów wytwarzających zielony wodór, który następnie będzie przetwarzany na paliwa syntetyczne w procesie Fischera-Tropscha.

Rheinmetall zorganizował konsorcjum niemieckich firm technologicznych na potrzeby tego projektu. Sunfire z Drezna dostarcza elektrolizery przemysłowe, Greenlyte z Nadrenii Północnej-Westfalii dostarcza technologię bezpośredniego wychwytywania CO2 z powietrza, a INERATEC z Karlsruhe odpowiada za syntezę Fischera-Tropscha. Rheinmetall pełni funkcję generalnego wykonawcy i odpowiada za integrację systemów, projektowanie, budowę, konserwację i eksploatację instalacji.

Armin Papperger, prezes Rheinmetall, sformułował kluczowy aspekt polityki bezpieczeństwa tego projektu z bezdyskusyjną jasnością: Zdolności militarne wymagają odpornej infrastruktury energetycznej, a utrzymanie łańcuchów dostaw paliw kopalnych będzie wyzwaniem dla państw europejskich w przypadku kryzysu obronnego. Britzen ujmuje to prosto: wiatr i słońce są zawsze obecne, niezależnie od tego, czy panuje wojna, czy pokój.

Wymiar ekonomiczny: od czynnika kosztowego do inwestycji w bezpieczeństwo

Rzeczywistość ekonomiczna projektu Giga-PtX jest jednak złożona. Litr syntetycznej nafty kosztuje obecnie od czterech do pięciu euro. Jest to wielokrotnie wyższa cena niż w przypadku paliwa konwencjonalnego, co sprawia, że ​​bez wsparcia rządowego praktycznie niemożliwe jest uruchomienie produkcji na zasadach rynkowych. Nils Aldag, prezes Sunfire, przyznaje, że ta różnica w cenie komplikuje proces uruchomienia produkcji. Rheinmetall i jego partnerzy liczą zatem na pomoc rządową, co jest zrozumiałe, biorąc pod uwagę argumenty dotyczące polityki bezpieczeństwa.

Britzen szacuje, że Europa potrzebuje co najmniej 20 milionów ton e-paliw rocznie, aby utrzymać swoje zdolności obronne. Dla samych Niemiec odpowiadałoby to siedmiu do ośmiu gigawatów mocy elektrolizy. To ogromne ilości, które wymagają ogromnych inwestycji. Jednak NATO już w zeszłym roku ustaliło, że Rosja może być gotowa do ponownego ataku w ciągu pięciu lat. Britzen twierdzi, że działa w pośpiechu, a europejski sektor czystych technologii jest w stanie zbudować te moce w ciągu pięciu lat. Technologia jest dostępna; wystarczy ją tylko skalować i powielać.

Kira Vinke z Niemieckiej Rady Stosunków Zagranicznych (DFR) umieszcza ten rozwój sytuacji w kontekście geopolitycznym: Rheinmetall pokazuje, że transformacja energetyczna leży w strategicznym interesie Europy. Zwraca uwagę, że w Afganistanie 60 procent rannych i zabitych żołnierzy NATO było zaangażowanych w logistykę, zwłaszcza w logistykę paliwową. Bazę łatwiej zabezpieczyć niż operację transportową. Wytrzymałość to również zdolność militarna, a operacje wojskowe ostatecznie wymagają finansowania.

Centrum Bezpieczeństwa i Obrony – Zdjęcie: Xpert.Digital

Centrum Bezpieczeństwa i Obrony oferuje fachowe doradztwo i aktualne informacje, aby skutecznie wspierać firmy i organizacje we wzmacnianiu ich roli w europejskiej polityce bezpieczeństwa i obrony. Współpracując ściśle z Grupą Roboczą SME Connect Defence, Centrum w szczególności promuje małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP), które chcą dalej rozwijać swoje zdolności innowacyjne i konkurencyjność w sektorze obronnym. Jako centralny punkt kontaktowy, Centrum tworzy w ten sposób kluczowy pomost między MŚP a europejską strategią obronną.

W związku z tym:

• Grupa robocza SME Connect Defence – Wzmacnianie MŚP w europejskiej obronności

Zdecentralizowana odporność: zmiana paradygmatu w logice obronnej

Od projektu ekologicznego do problemu bezpieczeństwa: dlaczego przemysł zbrojeniowy opiera się obecnie na energii słonecznej

Strategiczną logikę zdecentralizowanego zaopatrzenia w energię podziela nie tylko Rheinmetall, ale coraz częściej także stratedzy i eksperci wojskowi NATO. W październiku 2025 roku sojusz weteranów i ekspertów ds. bezpieczeństwa, w tym emerytowany brytyjski generał porucznik Richard Nugee i emerytowany holenderski generał Tom Middendorp, wezwał państwa członkowskie NATO w liście otwartym do radykalnej zmiany kursu w polityce energetycznej. Państwa członkowskie UE przekazały około 22 miliardów euro na rosyjski import ropy naftowej i gazu w 2024 roku, czyli więcej niż 19 miliardów euro wsparcia finansowego dla Ukrainy w tym samym okresie. Od początku wojny europejski rachunek za gaz dla Moskwy stanowił około trzech czwartych rosyjskiego budżetu wojskowego.

Pentagon USA od dawna uznaje odnawialne źródła energii za tzw. mnożnik siły bojowej. Głównym celem nie jest po prostu bardziej ekologiczne podejście, ale raczej redukcja szkieletu logistycznego – tych wrażliwych łańcuchów dostaw, które stają się decydującym słabym punktem w konfliktach asymetrycznych. Zdecentralizowane elektrownie słoneczne, turbiny wiatrowe i magazyny energii tworzą rozproszoną sieć energetyczną, która dzięki swojej redundancji i rozproszeniu jest znacznie bardziej odporna na ukierunkowane ataki niż scentralizowana infrastruktura wielkoskalowa.

W grudniu 2025 roku Sekretarz Generalny NATO Mark Rutte omówił z ministrami energii UE powiązania między polityką energetyczną a polityką bezpieczeństwa. Tym samym bezpieczeństwo energetyczne definitywnie osiągnęło najwyższy poziom transatlantyckiej architektury bezpieczeństwa, nie jako abstrakcyjny temat, lecz jako operacyjnie istotna kwestia zdolności obronnych.

Pakiet sieciowy 2026: frontalny atak w złym momencie

Na tym tle polityki bezpieczeństwa, tak zwany „Pakiet Sieciowy 2026” federalnej minister gospodarki Katheriny Reiche wydaje się wręcz paradoksalny. Projekt ustawy, który został upubliczniony w lutym 2026 roku, proponuje daleko idące ograniczenia w rozwoju odnawialnych źródeł energii. Logika projektu ustawy opiera się na założeniu, że budowa nowych elektrowni wiatrowych i słonecznych postępuje szybciej niż rozbudowa sieci elektroenergetycznej. Aby dać operatorom sieci więcej czasu na nadrobienie zaległości, rozwój odnawialnych źródeł energii ma zostać ograniczony.

W szczególności projekt ustawy proponuje kilka istotnych środków. Obecny ogólnokrajowy priorytet w zakresie przyłączania i wprowadzania odnawialnych źródeł energii do sieci ma zostać skutecznie osłabiony. Operatorzy sieci będą mogli opracować własne kryteria priorytetyzacji wniosków o przyłączenie instalacji o mocy 135 kilowatów i większej, co oznacza, że ​​nowe instalacje wykorzystujące paliwa kopalne, takie jak planowane elektrownie gazowe lub energochłonne centra danych, mogłyby mieć pierwszeństwo przed odnawialnymi źródłami energii. W obszarach sieci o ograniczonej przepustowości ma obowiązywać tzw. rezerwacja redispatch na okres do dziesięciu lat, zgodnie z którą operatorzy sieci mogą oznaczyć obszar sieci jako o ograniczonej przepustowości i odmówić wypłaty rekompensat za instalacje, których przepustowość została ograniczona, nawet jeśli wskaźnik ograniczenia wyniesie zaledwie trzy procent. Ponadto, dotacje na koszty budowy mają zostać rozszerzone, co zwiększy koszty inwestycji w projekty z zakresu odnawialnych źródeł energii.

Branża bije na alarm: od biznesu o niskim ryzyku do biznesu o wysokim ryzyku

Reakcje sektora energetycznego na pakiet sieciowy były miażdżące. Carolin Dähling z Green Planet Energy określiła projekt ustawy jako frontalny atak na transformację energetyczną. Ostrzegła, że ​​jeśli priorytetowe prawa dostępu do sieci i przyłączenia dla odnawialnych źródeł energii zostaną zniesione, rozwój energetyki wiatrowej i słonecznej będzie zagrożony gwałtownym załamaniem. Niemieckie Stowarzyszenie Nowych Sektorów Energetycznych (BNE) ostrzegło, że rezerwacja redispatch na okres do dziesięciu lat stworzy ogromną niepewność co do przyszłych zysków, drastycznie pogarszając warunki finansowania elektrowni odnawialnych źródeł energii.

Fragmentacja przepisów dotyczących przyłączenia do sieci jest szczególnie problematyczna. W przyszłości przyłączenie do sieci będzie podlegać indywidualnej logice priorytetyzacji przez ponad 800 operatorów sieci dystrybucyjnych. Zróżnicowane procedury i kryteria oznaczają większą biurokrację, większą niepewność prawną i zauważalne spowolnienie rozwoju. Niemieckie Stowarzyszenie Energii Słonecznej ostrzega, że ​​bez solidnego odszkodowania finansowanie nowych projektów będzie praktycznie niemożliwe. Inwestycje w odnawialne źródła energii przekształciłyby się zatem z działalności o niskim ryzyku w działalność o wysokim ryzyku. Naturstrom twierdzi, że pozytywne aspekty projektu są niewspółmierne do jego negatywnych skutków.

Konsekwencje dla celów ekspansji są przewidywalne. Niemcy postawiły sobie za cel uzyskanie około 80% energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych do 2030 roku. W 2025 roku udział ten wynosił około 60%. Pod koniec 2025 roku skumulowana zainstalowana moc fotowoltaiczna w Niemczech wynosiła 117 gigawatów. Aby osiągnąć cel ekspansji wynoszący 215 gigawatów do 2030 roku, konieczne byłoby dodawanie 19,6 gigawatów nowej mocy fotowoltaicznej rocznie. Już w 2025 roku wzrost malał, z 16,4 do 16,5 gigawatów, w porównaniu z 17,5 gigawatów w 2024 roku. Pakiet sieciowy grozi drastycznym zaostrzeniem tego negatywnego trendu.

Sprzeczność strategiczna: uzbrojenie bez bazy energetycznej

Prawdziwy paradoks pakietu sieciowego tkwi w jego momencie, zbiegającym się z największą europejską ofensywą zbrojeniową od czasów zimnej wojny. Plan UE „ReArm Europe” ma na celu mobilizację do 800 miliardów euro na wzmocnienie zdolności obronnych. Niemcy utworzyły specjalny fundusz dla Bundeswehry (niemieckich sił zbrojnych) i planują na stałe przeznaczać ponad dwa procent swojego produktu krajowego brutto na obronność. Jednocześnie pakiet sieciowy hamuje rozwój właśnie tych technologii, które zdaniem przemysłu zbrojeniowego i strategów NATO są niezbędne dla rozwoju zdolności obronnych.

Rheinmetall sam już daje przykład. Na początku 2026 roku w zakładzie w Neuss uruchomiono 1,5-megawatowy system fotowoltaiczny z pojemnością akumulatora ponad 1 megawatogodziny, a kolejne projekty o łącznej mocy fotowoltaicznej ponad 20 megawatów i pojemności magazynowej ponad 10 megawatogodzin są w fazie planowania. Celem jest samowystarczalność energetyczna i optymalizacja zużycia własnego. Systemy fotowoltaiczne wykorzystują głównie komponenty od europejskich i regionalnych dostawców, aby skrócić łańcuchy dostaw i zagwarantować długoterminową dostępność.

Kiedy największy europejski producent broni klasyfikuje energię wiatrową i słoneczną jako niezbędną dla obronności, a jednocześnie niemiecki rząd systematycznie hamuje rozwój właśnie tych źródeł energii, istnieje fundamentalna sprzeczność strategiczna. Polityczka SPD, Nina Scheer, uważa, że ​​pakiet sieciowy nie spełnia wymogów jej własnej umowy koalicyjnej, która stanowi, że należy wykorzystać cały potencjał odnawialnych źródeł energii i zsynchronizować sieci z odnawialnymi źródłami energii.

Od niszy ekologicznej do infrastruktury bezpieczeństwa

Ponowna ocena odnawialnych źródeł energii jako infrastruktury bezpieczeństwa oznacza głęboką zmianę w dyskursie polityki energetycznej. Dawna dychotomia między pragmatyzmem ekonomicznym a idealizmem ekologicznym rozpada się, gdy sam przemysł zbrojeniowy staje się orędownikiem energii wiatrowej i słonecznej. Britzen podsumowuje tę refleksję w zdaniu przypisywanym amerykańskiemu generałowi z czasów II wojny światowej: Strategia jest dla amatorów, profesjonaliści mówią o logistyce.

Dla branży fotowoltaicznej ta zmiana perspektywy stanowi fundamentalną modernizację. Instalatorzy fotowoltaiki nie budują już wyłącznie elektrowni, ale infrastrukturę bezpieczeństwa. Zdecentralizowane systemy energetyczne, składające się z fotowoltaiki i magazynowania energii, stanowią podstawę wysp energetycznych, które Rheinmetall projektuje jako fundament dla produkcji e-paliw, a tym samym dla europejskich zdolności obronnych. Austriackie planowanie wojskowe już dostrzegło konsekwencje: cywilna transformacja energetyczna stwarza zagrożenia ze względu na malejącą dostępność paliw kopalnych dla sił zbrojnych, a jednocześnie tworzy nowe zagrożenia, które można złagodzić dzięki zdecentralizowanym systemom energii odnawialnej.

Zadanie polityczne wynikające z tej analizy jest jasne. Energia odnawialna nie jest opcjonalnym luksusem zamożnego, pokojowo nastawionego społeczeństwa, lecz warunkiem koniecznym, aby Europa mogła działać w coraz bardziej niepewnym świecie. Każde prawo, które hamuje rozwój energetyki wiatrowej i słonecznej, osłabia nie tylko politykę klimatyczną, ale także zdolności obronne kontynentu. Pytanie nie brzmi już, czy Europę stać na energię odnawialną, ale czy stać ją na to, by się bez niej obejść.

Markus Becker

Chętnie będę pełnić rolę Twojego osobistego doradcy.

Szef Rozwoju Biznesu

Przewodniczący grupy roboczej SME Connect Defense

LinkedIn

Konrad Wolfenstein

Chętnie będę pełnić rolę Twojego osobistego doradcy.

skontaktować pod adresem wolfenstein ∂ xpert.digital

Wystarczy zadzwonić pod numer +49 7348 4088 965 (Monachium) .

LinkedIn