Przegląd: Świat w drugim tygodniu grudnia 2025 r. między zawieszeniami broni a kryzysami gospodarczymi

Czerwony alarm dla gospodarki: Fale bankructw i walka o silnik spalinowy – tydzień, który pokazuje, jak radykalne zmiany zachodzą obecnie na naszym świecie.

W drugim tygodniu grudnia 2025 roku kryzysy współczesności zlały się w idealną burzę. Podczas gdy uwaga świata skupiona była na trudnych negocjacjach pokojowych na Ukrainie i agresywnej retoryce płynącej z Waszyngtonu, Europa zmagała się wewnętrznie ze swoją tożsamością ekonomiczną. Od ruin Syrii po niemieckie sądy upadłościowe, od geopolitycznych rozgrywek o władzę na Karaibach po infrastrukturalny triumf w Alpach: wydarzenia tamtych dni malują obraz słabnącego porządku świata. Ta retrospektywa rzuca światło na decydujące wydarzenia tygodnia, w którym dyplomacja zderzyła się z brutalną siłą, a realia ekonomiczne wzięły górę nad politycznymi marzeniami.

Kiedy dyplomacja staje się farsą, a rynki wstrzymują oddech

W przełomowym tygodniu grudnia 2025 roku porządek świata ujawnił się w całej swojej ambiwalencji. Podczas gdy ceremonie wręczenia Nagród Nobla w Oslo i Sztokholmie celebrowały ducha ludzkich osiągnięć, na granicach Azji Południowo-Wschodniej ponownie rozgorzały bitwy, główne mocarstwa negocjowały podział terytoriów europejskich, a globalne łańcuchy dostaw zostały rozerwane pod presją protekcjonistycznej polityki celnej. Wydarzenia z 8 do 12 grudnia 2025 roku nie tylko oznaczały koniec burzliwego roku, ale także ujawniły tektoniczne przesunięcia porządku świata, który balansował między starymi pewnikami a nowymi niepewnościami.

Syria rok później: złudna nadzieja na demokratyczną zmianę

8 grudnia minęła pierwsza rocznica obalenia syryjskiego dyktatora Baszara al-Assada. To, co rok temu obchodzono jako historyczny punkt zwrotny, coraz bardziej ujawnia się jako złożona mieszanka nadziei i rozczarowania. Islamska milicja Hayat Tahrir al-Sham, która odegrała kluczową rolę w upadku reżimu, przejęła kontrolę nad ogarniętym wojną krajem i obiecała pokojowe przekazanie władzy oraz przeprowadzenie demokratycznych wyborów w ciągu czterech lat. Rzeczywistość jednak ukazywała bardziej zniuansowany obraz. Podczas gdy w stolicy, Damaszku, panował względny spokój, a codzienne bombardowania ustały, przemoc nadal tliła się w okolicznych miejscowościach.

Mniejszości syryjskie, zwłaszcza alawici, chrześcijanie i druzowie, patrzyły na nowych władców z głęboką nieufnością. Krwawe masakry alawitów w marcu 2025 roku pozostawiły głębokie rany i postawiły pytanie, czy nowe władze będą w stanie zapewnić państwo inkluzywne. Dla Niemiec i Europy sytuacja w Syrii stanowiła polityczny dylemat. Kandydat CDU na kanclerza Friedrich Merz już w grudniu 2024 roku ogłosił koniec wojny domowej i umożliwił syryjskim uchodźcom powrót. Jednak eksperci i organizacje praw człowieka wydały pilne ostrzeżenia przed przedwczesnymi repatriacjami, ponieważ sytuacja bezpieczeństwa wielu grup ludności pozostaje niepewna.

Rozwój sytuacji w Syrii ujawnił fundamentalny dylemat porządku międzynarodowego: jak transformacja demokratyczna mogła się powieść po dekadach brutalnej dyktatury, skoro nowi władcy wywodzili się z kręgów islamistycznych i nie mieli żadnych demokratycznych tradycji? Drugi rząd przejściowy pod przewodnictwem prezydenta Ahmeda al-Sharaa, powołany w marcu 2025 roku, składał się z 22 ministrów, ale nie miał premiera. Sugerowało to skoncentrowaną strukturę władzy, dającą prezydentowi rozległą władzę. Jednocześnie sytuacja bezpieczeństwa była napięta, a ugrupowanie terrorystyczne Państwo Islamskie wykorzystywało niestabilność do zintensyfikowania swoich działań.

Z ekonomicznego punktu widzenia Syria stanęła przed ogromnym wyzwaniem. Po ponad dekadzie wojny domowej jej infrastruktura legła w gruzach, miliony ludzi żyły na wygnaniu lub były przesiedlone, a jej system gospodarczy w dużej mierze się załamał. Odbudowa miała zająć dekady i wymagać inwestycji liczonych w setkach miliardów. Jednak bez stabilności politycznej i uznania międzynarodowego zagraniczni inwestorzy pozostawali niezdecydowani. Kwestia przyszłości Syrii była zatem nie tylko wyzwaniem humanitarnym i politycznym, ale także ekonomicznym o ogromnych rozmiarach.

Ukraina między Trumpem a Putinem: walka o kompromis terytorialny

Podczas gdy Syria obchodziła pierwszą rocznicę wyzwolenia, Ukraina stanęła w obliczu potencjalnie przełomowego momentu. Negocjacje pokojowe, trwające od tygodni między Waszyngtonem, Kijowem i pośrednio Moskwą, osiągnęły punkt krytyczny na początku grudnia. Prezydent USA Donald Trump wywarł ogromną presję na prezydenta Ukrainy Wołodymyra Zełenskiego, aby zgodził się na plan pokojowy, który zakładał daleko idące ustępstwa terytorialne na rzecz Rosji.

28-punktowy plan opracowany przez zięcia Trumpa, Jareda Kushnera, i specjalnego wysłannika Steve'a Witkoffa zakładał, że Ukraina powinna zrzec się kontroli nad regionem Donbasu i zrezygnować z członkostwa w NATO. W ramach kompromisu USA zaproponowały utworzenie tzw. wolnej strefy ekonomicznej w części Donbasu nadal kontrolowanej przez Ukrainę. Dla Zełenskiego i ukraińskich przywódców żądania te były nie do przyjęcia. Sprowadzały się one do kapitulacji przed rosyjską agresją i legitymizacji podbojów terytorialnych siłą militarną.

Trump był coraz bardziej sfrustrowany powolnym postępem. W wywiadzie wyraził skrajną frustrację z powodu opóźniającej taktyki Ukrainy i wezwał Zełenskiego do przeprowadzenia nowych wyborów. Jego argumentacja była cyniczna: Ukraina nie mogłaby być uważana za demokrację, gdyby od lat nie przeprowadzano na niej wyborów. Trump celowo zignorował fakt, że stan wojenny uniemożliwiał przeprowadzenie wyborów prawnie, a Ukraina codziennie walczyła o swoje przetrwanie. Zełenski odpowiedział pragmatycznie, deklarując gotowość do przeprowadzenia wyborów, pod warunkiem, że Stany Zjednoczone i Europa zagwarantują Ukrainie bezpieczeństwo.

Partnerzy europejscy, przede wszystkim Niemcy pod wodzą kanclerza Friedricha Merza, Francja pod przewodnictwem prezydenta Emmanuela Macrona i Wielka Brytania pod przewodnictwem premiera Keira Starmera, desperacko próbowali odegrać rolę w negocjacjach. 8 grudnia europejscy przywódcy spotkali się z Zełenskim w Londynie, aby omówić poprawiony plan pokojowy. Rzeczywistość była jednak przygnębiająca: Europa miała niewielki wpływ na przebieg negocjacji. Trump jasno dał do zrozumienia, że ​​Stany Zjednoczone przejęły inicjatywę, a europejskie obawy miały jedynie ograniczone znaczenie.

W przemówieniu inauguracyjnym w Berlinie sekretarz generalny NATO Mark Rutte wydał surowe ostrzeżenie przed konsekwencjami kruchego pokoju. Rosja jest niebezpieczna nie tylko dla Ukrainy, ale dla całej Europy, oświadczył Rutte. „Jesteśmy kolejnym celem Rosji i już jesteśmy w niebezpieczeństwie” – stwierdził Holender. Rutte wezwał państwa członkowskie NATO do znacznego zwiększenia wydatków na obronność i dalszego udzielania wsparcia wojskowego Ukrainie. Przewidział, że w ciągu pięciu lat Rosja może być gotowa do użycia siły militarnej przeciwko NATO.

Z ekonomicznego punktu widzenia wojna na Ukrainie stanowiła ogromne obciążenie dla wszystkich zaangażowanych. Ukraina potrzebowała co miesiąc miliardów euro pomocy zewnętrznej na utrzymanie aparatu państwowego i sił zbrojnych. Europa i Stany Zjednoczone zapewniły już ponad 200 miliardów euro, ale gotowość do kontynuowania tego wsparcia w nieskończoność stopniowo malała. Jednocześnie gospodarka europejska odczuwała pośrednie skutki wojny: wysokie ceny energii, zakłócenia w łańcuchach dostaw i niepewność hamowały inwestycje i wzrost. Porozumienie pokojowe, które obejmowałoby ustępstwa terytorialne, mogłoby przynieść krótkoterminową ulgę gospodarczą, ale podważyłoby fundamentalną zasadę nienaruszalności granic i w dłuższej perspektywie zagroziłoby stabilności całego regionu.

Tajlandia i Kambodża: Zapomniana wojna graniczna w Azji Południowo-Wschodniej

Podczas gdy uwaga świata skupiła się na Ukrainie, na początku grudnia doszło do eskalacji kolejnego konfliktu, który mógł zdestabilizować cały region. Po rzekomym zawieszeniu broni w październiku, walki między Tajlandią a Kambodżą ponownie się rozgorzały. Tajlandia przeprowadziła pierwsze naloty na pozycje kambodżańskie od początku konfliktu, uzasadniając te działania rzekomymi ruchami wojsk i dozbrojeniem strony kambodżańskiej.

Konflikt graniczny, który rozpoczął się od wymiany ognia w maju 2025 roku, gwałtownie zaostrzył się w lipcu. Zginęło co najmniej 43 osoby, a ponad 300 000 zostało zmuszonych do ucieczki. Historyczny spór graniczny, którego część sięga czasów kolonialnych, splotł się z obecnymi ruchami nacjonalistycznymi w obu krajach. Rządy w Bangkoku i Phnom Penh wykorzystały konflikt, aby odwrócić uwagę od problemów wewnętrznych i podsycić nastroje nacjonalistyczne.

Prezydent USA Trump ogłosił zamiar mediacji. Jednak jego wiarygodność ucierpiała, gdy zapowiedział impulsywne i nieprzemyślane interwencje w innych konfliktach. Chiny, które utrzymywały bliskie stosunki gospodarcze zarówno z Tajlandią, jak i Kambodżą, również próbowały odegrać rolę mediatora. W sierpniu ASEAN, organizacja z Azji Południowo-Wschodniej, wysłała obserwatorów, ale ich mandat był ograniczony, a porozumienia o zawieszeniu broni były wielokrotnie naruszane.

Z gospodarczego punktu widzenia konflikt okazał się druzgocący dla obu krajów. Tajlandia zamknęła wszystkie przejścia graniczne z Kambodżą, co sparaliżowało handel dwustronny. Kambodża wprowadziła zakaz importu produktów tajskich, w tym paliw kopalnych i żywności. Setki tysięcy kambodżańskich pracowników migrujących zatrudnionych w Tajlandii wróciło do kraju w obawie przed represjami. To znacznie pogorszyło i tak już napiętą sytuację gospodarczą Kambodży. Konflikt pokazał, jak szybko napięcia regionalne mogą eskalować, gdy nacjonalistyczna retoryka zderza się z nierozwiązanymi sporami historycznymi.

Przemysł europejski w pułapce między końcem silników spalinowych a chińską konkurencją

Podczas gdy na peryferiach Europy szalała wojna i dyplomacja, kontynent w jej centrum zmagał się z kwestią swojej przyszłości gospodarczej. 11 grudnia przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen i przewodniczący Europejskiej Partii Ludowej Manfred Weber zgodzili się na złagodzenie planowanego na 2035 rok wycofywania silników spalinowych. Zamiast 100-procentowej redukcji emisji CO2, teraz obowiązkowa byłaby jedynie 90-procentowa redukcja.

Decyzja była wynikiem ogromnej presji ze strony przemysłu motoryzacyjnego i kilku państw członkowskich. Kanclerz Niemiec Friedrich Merz w liście do Komisji Europejskiej domagał się dopuszczenia wysokosprawnych silników spalinowych nawet po 2035 roku. Poparli go premier Włoch Giorgia Meloni i premier Polski Donald Tusk. Przemysł motoryzacyjny argumentował, że pierwotne cele były nierealistyczne i zagrażały miejscom pracy. Organizacje ekologiczne i Partia Zielonych ostro skrytykowały osłabienie przepisów, nazywając to czarnym dniem dla ochrony klimatu.

Debata wokół wycofywania silników spalinowych ujawniła głęboką niepewność europejskiego przemysłu w obliczu chińskiej konkurencji. Chińscy producenci zdobyli znaczącą przewagę w dziedzinie pojazdów elektrycznych i technologii akumulatorów i agresywnie wkraczali na rynek europejski. Niemieccy producenci samochodów odnotowali drastyczny spadek udziału w chińskim rynku. Przewidywano, że niemiecki eksport do Chin spadnie o ponad dziesięć procent do 2025 roku. Jednocześnie wzrósł import z Chin, napędzany przez pojazdy elektryczne, tekstylia i urządzenia elektroniczne.

Deficyt handlowy Niemiec z Chinami osiągnął nowy rekordowy poziom około 87 miliardów euro w 2025 roku. Był to drastyczny wzrost w porównaniu z około 20 miliardami euro w 2020 roku. Chiny ponownie wyprzedziły Stany Zjednoczone jako najważniejszy partner handlowy Niemiec, choć w zupełnie innych okolicznościach. Podczas gdy Niemcy wcześniej generowały nadwyżki eksportowe, teraz importowały znacznie więcej niż eksportowały. Stanowiło to problem strukturalny, który fundamentalnie zagroził niemieckiej gospodarce.

Osłabienie prawa dotyczącego łańcucha dostaw z 9 grudnia idealnie wpisywało się w ten obraz. UE zgodziła się, że przepisy dotyczące ochrony praw człowieka w łańcuchach dostaw powinny odtąd obowiązywać wyłącznie duże firmy zatrudniające ponad 5000 pracowników i osiągające roczne obroty co najmniej 1,5 mld euro. Pierwotnie planowano znacznie niższe progi. Ponadto, odpowiedzialność cywilna na poziomie UE miała zostać wyeliminowana, pozbawiając tym samym ofiary naruszeń praw człowieka prawa do dochodzenia roszczeń na drodze sądowej. Osłabienie uzasadniano argumentem o nieobciążaniu europejskiej gospodarki. Krytycy postrzegali je jako wyrzeczenie się zasad etycznych na rzecz krótkoterminowej przewagi konkurencyjnej.

Nasze globalne doświadczenie branżowe i biznesowe w zakresie rozwoju biznesu, sprzedaży i marketingu - Zdjęcie: Xpert.Digital

Skupienie się na branży: B2B, digitalizacja (od AI do XR), inżynieria mechaniczna, logistyka, odnawialne źródła energii i przemysł

Więcej na ten temat tutaj:

• Centrum biznesowe Xpert

Centrum tematyczne z przemyśleniami i wiedzą specjalistyczną:

• Platforma wiedzy na temat globalnej i regionalnej gospodarki, innowacji i trendów branżowych
• Zbieranie analiz, impulsów i informacji ogólnych z obszarów, na których się skupiamy
• Miejsce, w którym można zdobyć wiedzę i informacje na temat bieżących wydarzeń w biznesie i technologii
• Centrum tematyczne dla firm, które chcą dowiedzieć się więcej o rynkach, cyfryzacji i innowacjach branżowych

Niemcy w pułapce recesji: bankructwa i problemy strukturalne

Sytuacja gospodarcza Niemiec pod koniec 2025 roku była alarmująca. Kraj znajdował się w recesji trzeci rok z rzędu. Liczba upadłości przedsiębiorstw osiągnęła najwyższy poziom od ponad dziesięciu lat, szacowany na 24 000 przypadków. Szczególnie mocno ucierpiały małe i średnie przedsiębiorstwa (MŚP). Firmy zatrudniające od 51 do 250 pracowników odnotowały ponadprzeciętny wzrost liczby upadłości o ponad 16%. Dotknięte zostały również większe firmy o przychodach wynoszących pięć milionów euro lub więcej. Liczba upadłości w tych firmach była ponad dwukrotnie wyższa niż przed pandemią.

Szacunkowe straty z tytułu niewypłacalności przedsiębiorstw wyniosły około 33,4 mld euro w pierwszej połowie 2025 roku. Odpowiadało to średniej stracie około 2,8 mln euro na przypadek niewypłacalności. Szczególnie ucierpiały sektory: produkcyjny, budowlany, hotelarski oraz transportowo-logistyczny. Przyczyny były wielorakie: wysokie ceny energii, rosnące płace, nadmierna biurokracja, obciążenia strukturalne i słaby popyt krajowy, które hamowały gospodarkę.

Gospodarstwa domowe również coraz bardziej odczuwały skutki spowolnienia gospodarczego. Liczba niewypłacalności konsumentów wzrosła do około 37 700 w pierwszej połowie 2025 roku. Ponad 5,6 miliona osób uznano za nadmiernie zadłużone. Rynek pracy, który od dawna stabilizował niemiecką gospodarkę, wykazywał wyraźne oznaki słabości. Liczba osób zatrudnionych malała od połowy 2024 roku. Latem 2025 roku bezrobocie po raz pierwszy przekroczyło trzy miliony, co ostatnio odnotowano w 2010 roku.

Stopa inflacji w listopadzie 2025 r. wyniosła 2,3%, co oznacza czwarty miesiąc z rzędu powyżej celu Europejskiego Banku Centralnego wynoszącego dwa procent. Głównym źródłem wzrostu cen, który wyniósł 3,5%, były usługi. Ceny żywności wzrosły umiarkowanie o 1,2%, a ceny energii nieznacznie spadły. Inflacja bazowa, która nie uwzględnia cen energii i żywności, wyniosła 2,7%.

Problemy strukturalne niemieckiej gospodarki były głęboko zakorzenione. Przez dekady Niemcy korzystały z taniej energii z Rosji, silnego sektora przemysłowego i nadwyżek eksportowych. Jednak ten model przestał działać. Ceny energii utrzymywały się stale na wysokim poziomie po zakończeniu dostaw rosyjskiego gazu, przemysł cierpiał z powodu międzynarodowej konkurencji, a rynki eksportowe kurczyły się. Jednocześnie kolejne rządy zaniedbywały niezbędne inwestycje w infrastrukturę, cyfryzację i edukację. Konsekwencją była stopniowa deindustrializacja, która kosztowała miejsca pracy, tworzenie wartości i potencjał przedsiębiorczości.

Reforma podatku od nieruchomości: sprawiedliwość czy biurokratyczne monstrum?

10 grudnia Federalny Trybunał Finansowy wydał orzeczenie o istotnym znaczeniu dla milionów właścicieli nieruchomości w Niemczech. W trzech precedensowych sprawach sąd orzekł zgodność z konstytucją reformy podatku od nieruchomości opartej na modelu federalnym, która obowiązuje od początku 2025 roku. Powodowie argumentowali, że ujednolicona metoda wyceny prowadzi do niesprawiedliwości, ponieważ nie uwzględnia w wystarczającym stopniu indywidualnych cech nieruchomości.

Federalny Trybunał Finansowy odrzucił ten argument, podkreślając, że ustawodawca ma prawo do uchwalania uogólnionych i znormalizowanych przepisów w ramach procedury masowej. Reforma podatku od nieruchomości stała się konieczna po tym, jak Federalny Trybunał Konstytucyjny uznał w 2018 roku stary system wyceny za niezgodny z konstytucją. Standardowe wartości, na których opierał się stary podatek od nieruchomości, pochodziły z 1964 roku w Niemczech Zachodnich, a nawet z 1935 roku w Niemczech Wschodnich. Od dawna nie odzwierciedlały one rzeczywistych wartości nieruchomości.

Nowy podatek od nieruchomości opierał się na wartości szacunkowej, która została ustalona na podstawie szczegółowych kryteriów, takich jak standardowa wartość gruntu, powierzchnia użytkowa, wielkość działki i wiek budynku. Wartość szacunkowa została pomnożona przez stawkę podatku od nieruchomości i mnożnik gminny, aby obliczyć rzeczywiste obciążenie podatkowe. Federalny Trybunał Konstytucyjny nakazał ustawodawcy opracowanie nowych przepisów do końca 2024 roku. Nowy podatek od nieruchomości wszedł w życie w styczniu 2025 roku.

Reforma była niezwykle złożona i w wielu przypadkach doprowadziła do znacznego wzrostu obciążeń podatkowych. Właściciele nieruchomości byli zobowiązani do złożenia zeznania podatkowego od nieruchomości do początku 2023 roku, zawierającego szczegółowe informacje o ich nieruchomości. Wielu czuło się przytłoczonych biurokracją i było niezadowolonych z podwyżek podatków. Federacja Podatników i stowarzyszenie właścicieli domów Haus & Grund ogłosiły zamiar wniesienia skargi konstytucyjnej. Argumentowały, że ustawodawca wybrał podstawę opodatkowania, której nie da się dokładnie ustalić w ramach postępowania masowego.

Z ekonomicznego punktu widzenia podatek od nieruchomości był ważnym instrumentem finansowania usług komunalnych. W 2024 roku gminy zebrały ponad 16 miliardów euro z tytułu podatku od nieruchomości. Dochody te sfinansowały szkoły, przedszkola, drogi i inną infrastrukturę publiczną. Reforma miała zapewnić sprawiedliwszy rozkład obciążeń podatkowych i oparcie ich na aktualnych wartościach nieruchomości. Jednak jej wdrożenie nie przebiegało gładko. Wiele gmin nie ustaliło jeszcze stawek podatkowych, co prowadziło do niepewności. Niektóre kraje związkowe skorygowały następnie swoje modele kalkulacyjne ze względu na nieoczekiwane zmiany w obciążeniach podatkowych.

Kolej Koralm: austriacki triumf infrastrukturalny jako kontrapunkt

Podczas gdy Niemcy zmagały się z recesją i problemami strukturalnymi, sąsiednia Austria świętowała 12 grudnia otwarcie monumentalnego projektu. Kolej Koralmska, 126-kilometrowa linia kolejowa dużych prędkości między Grazem a Klagenfurtem, została oddana do użytku po 27 latach budowy. Jej centralnym punktem był 33-kilometrowy tunel Koralmski, najdłuższy tunel kolejowy w Austrii i szósty pod względem długości na świecie.

Nowa linia skróciła czas podróży między tymi dwoma miastami z około trzech godzin do zaledwie 41 minut. Wyposażona w najnowocześniejszą technologię kolejową i rozwijająca prędkość maksymalną 250 kilometrów na godzinę, kolej Koralm stanowiła kamień milowy dla transportu publicznego w Austrii. Koszt projektu wyniósł około 5,9 miliarda euro, z czego Unia Europejska dołożyła ponad 600 milionów euro. Jej pełny efekt miał zostać zrealizowany po ukończeniu innych dużych projektów, takich jak tunel bazowy Semmering, który miał przyspieszyć podróże między Wiedniem a Grazem od 2030 roku.

Kolej Koralmska była czymś więcej niż tylko linią kolejową. Symbolizowała zdolność Austrii do skutecznej realizacji długoterminowych projektów infrastrukturalnych pomimo wszelkich przeszkód. Podczas gdy projekty budowlane w Niemczech regularnie kończyły się fiaskiem z powodu biurokracji, przekroczenia kosztów i opóźnień, Austria udowodniła, że ​​ambitne projekty są możliwe do zrealizowania, gdy tylko zbiegnie się wola polityczna, jasne planowanie i wystarczające finansowanie. Linia była częścią Korytarza Bałtycko-Adriatyckiego, który miał usprawnić transport towarowy między Europą Północną a Morzem Śródziemnym. Miał on znaczenie nie tylko krajowe, ale i europejskie.

Manewr naftowy na Karaibach: Trump demonstruje siłę przeciwko Wenezueli

Podczas gdy Europa zmagała się z własnymi problemami, prezydent USA Donald Trump zaostrzył konflikt po drugiej stronie globu. 10 grudnia Stany Zjednoczone przejęły tankowiec u wybrzeży Wenezueli. Statek przewoził około 1,1 miliona baryłek ropy naftowej, która, według rządu USA, była częścią nielegalnej siatki transportu towarów objętych sankcjami. Trump zapowiedział zatrzymanie ropy i zagroził dalszym wydobyciem. „Wkrótce rozpocznie się to na lądzie” – powiedział tajemniczo, nie podając szczegółów.

Autorytarny prezydent Wenezueli, Nicolás Maduro, oskarżył Stany Zjednoczone o próbę wymuszenia zmiany reżimu w celu uzyskania dostępu do ogromnych rezerw ropy naftowej w kraju. Wenezuela posiada największe na świecie rezerwy ropy naftowej, ale ich wydobycie drastycznie spadło w ostatnich latach z powodu sankcji, niewłaściwego zarządzania i braku inwestycji. Trump zaprzeczył, jakoby miał jakiekolwiek zainteresowanie wenezuelską ropą, ale jego działania podważają to twierdzenie.

Eskalacja napięć u wybrzeży Wenezueli wpisywała się w schemat impulsywnych i często sprzecznych działań polityki zagranicznej administracji Trumpa. Od miesięcy Waszyngton wywierał ogromną presję na Caracas, oficjalnie powołując się na walkę z handlem narkotykami. Siły amerykańskie zgromadziły na Karaibach potężną armię okrętów wojennych, myśliwców i żołnierzy. Kilka motorówek, rzekomo przewożących narkotyki, zostało zatopionych, niektóre z nich miały tragiczne konsekwencje.

Opozycja w Wenezueli, na czele z laureatką Pokojowej Nagrody Nobla, Maríą Coriną Machado, znalazła się w trudnej sytuacji. Machado odebrała Pokojową Nagrodę Nobla w Oslo 10 grudnia, ale do ostatniej chwili nie było jasne, czy będzie mogła osobiście uczestniczyć w uroczystości. Przez jedenaście miesięcy ukrywała się w ukryciu. Opozycja oskarżyła Maduro o manipulowanie wyborami w lipcu 2024 roku i zażądała jego rezygnacji. Jednak bez międzynarodowego wsparcia nie była w stanie doprowadzić do zmiany reżimu.

Perspektywy gospodarcze: Europa między stagnacją a niepewnym ożywieniem

Globalna gospodarka pod koniec 2025 roku przedstawiała mieszany obraz. Pomimo chaotycznej polityki handlowej Trumpa, Stany Zjednoczone odnotowały solidny wzrost, prognozowany na poziomie 2,3%. Obawy, że wysokie cła doprowadzą do recesji, nie potwierdziły się. Amerykańskie firmy z wyprzedzeniem zgromadziły zapasy i przeorganizowały łańcuchy dostaw, aby zminimalizować wpływ. Inflacja w USA pozostała umiarkowana, a Rezerwa Federalna zasygnalizowała dalsze obniżki stóp procentowych.

Europa z kolei zmagała się ze stagnacją. Niemcy, tradycyjnie napędzające europejską gospodarkę, znajdowały się w trzecim z rzędu roku recesji. Prognozowano, że produkt krajowy brutto wzrośnie zaledwie o 0,2% w 2025 roku, a nawet spadnie. Na 2026 rok ekonomiści przewidywali nieznaczne ożywienie wzrostu na poziomie 0,8–1,4%, ale niepewność utrzymywała się na wysokim poziomie. Problemy strukturalne – wysokie ceny energii, zmiany demograficzne, niewystarczające inwestycje w cyfryzację i infrastrukturę oraz słabnący sektor przemysłowy – będą nadal obciążać Niemcy przez kolejne lata.

Strefa euro jako całość odnotowała jedynie umiarkowany wzrost w 2025 roku. Europejski Bank Centralny obniżył stopy procentowe, aby pobudzić gospodarkę, ale efekt pozostał ograniczony. Niepewność związana z polityką handlową USA, napięcia geopolityczne w Europie i problemy strukturalne wielu państw członkowskich osłabiły aktywność inwestycyjną. Chiny, od dawna będące motorem napędowym globalnego wzrostu gospodarczego, zmagały się z własnymi problemami: słabnącym sektorem nieruchomości, wysokim poziomem zadłużenia i spadkiem konsumpcji, które obciążały ich gospodarkę.

Handel zagraniczny Niemiec w 2025 roku wypadł rozczarowująco. Eksport spadł, szczególnie na kluczowe rynki Chin i USA. Deficyt handlowy z Chinami osiągnął rekordowo wysoki poziom, podczas gdy nadwyżki z partnerami europejskimi tylko częściowo zrekompensowały straty. Saldo rachunku bieżącego Niemiec, przez dekady symbol siły gospodarczej, znacznie się skurczyło. Ekonomiści spodziewali się dalszego pogorszenia, do 2,8% produktu krajowego brutto do 2026 roku.

Świat się reorganizuje: co dla Ciebie oznacza teraz koniec starych pewników

Wydarzenia z 8 do 12 grudnia 2025 roku ujawniły świat pogrążony w chaosie. Dawne pewniki liberalnego, opartego na regułach porządku ulegały gwałtownej erozji. Integralność terytorialna stała się przedmiotem negocjacji, instytucje międzynarodowe straciły na znaczeniu, a współzależność gospodarcza była coraz częściej postrzegana jako ryzyko, a nie szansa. Jednocześnie brakowało realnych alternatyw. Nowa wielobiegunowość była chaotyczna i pełna konfliktów, charakteryzująca się polityką siły i krótkoterminowymi interesami narodowymi.

Europa pogrążona była w kryzysie egzystencjalnym. Kontynent, pogrążony w stagnacji gospodarczej, podzielony politycznie i zależny w kwestiach bezpieczeństwa od nieprzewidywalnego amerykańskiego partnera, walczył o utrzymanie swojej pozycji na świecie. Jego baza przemysłowa ulegała erozji, konkurencyjność spadała, a niezbędne inwestycje w technologie przyszłości nie były realizowane. Jednocześnie brakowało woli politycznej do wdrożenia bolesnych reform.

Niemcy, niegdyś potęga gospodarcza Europy, były przykładem tego upadku. Trzy lata recesji, rekordowa liczba bankructw, malejący eksport i starzejący się sektor przemysłowy stworzyły obraz kraju pozostającego w tyle. Reforma podatku od nieruchomości, debata na temat wycofywania silników spalinowych i osłabienie prawa dotyczącego łańcucha dostaw były symptomami głębokiej niepewności co do właściwej drogi naprzód.

Jednak pośród tej ponurej diagnozy pojawiały się również promyki nadziei. Budowa Kolei Koralm pokazała, że ​​ambitne projekty infrastrukturalne są wykonalne. Przyznanie Pokojowej Nagrody Nobla Marii Corinie Machado przypomniało, że odwaga obywatelska i walka o demokrację trwają pomimo wszelkich przeciwności. A uporczywe negocjacje pokojowe na Ukrainie, jakkolwiek frustrujące i pełne kompromisów, pokazały, że dyplomacja nie uległa jeszcze całkowicie czystej sile.

Tydzień od 8 do 12 grudnia 2025 roku nie oznaczał nagłego przełomu, lecz był częścią stopniowego procesu transformacji. Świat się przeobrażał, a Europa musiała odnaleźć swoje miejsce w tym nowym porządku. Od tego, czy jej się to uda, zależeć będzie, czy kontynent pozostanie siłą kształtującą w XXI wieku, czy stanie się pionkiem w grze potężniejszych aktorów. Czas naglił, a wyzwania były ogromne. Ale nie wszystko stracone, dopóki wola odnowy nie wygasła całkowicie.

Niezależne platformy AI jako strategiczna alternatywa dla europejskich firm – Zdjęcie: Xpert.Digital

Ki-Gamechanger: najbardziej elastyczne rozwiązania platformy AI, które obniżają koszty, poprawiają ich decyzje i zwiększają wydajność

Niezależna platforma AI: integruje wszystkie odpowiednie źródła danych firmy

• Szybka integracja AI: rozwiązania AI dostosowane do firm w ciągu kilku godzin lub dni zamiast miesięcy
• Elastyczna infrastruktura: oparta na chmurze lub hosting we własnym centrum danych (Niemcy, Europa, bezpłatny wybór lokalizacji)

• Najwyższe bezpieczeństwo danych: Wykorzystanie w kancelariach jest bezpiecznym dowodem
• Korzystaj z szerokiej gamy źródeł danych firmy
• Wybór własnych lub różnych modeli AI (DE, UE, USA, CN)

Więcej na ten temat tutaj:

• Niezależne platformy AI kontra hiperskalery: które rozwiązanie jest dla Ciebie odpowiednie?

Konrad Wolfenstein

Chętnie będę Twoim osobistym doradcą.

skontaktować się ze mną pod Wolfenstein ∂ xpert.digital

zadzwonić pod +49 89 674 804 (Monachium)

LinkedIn
 

Skorzystaj z bogatej, pięciokrotnej wiedzy specjalistycznej Xpert.Digital w ramach kompleksowego pakietu usług | Badania i rozwój, XR, PR i optymalizacja widoczności cyfrowej — Zdjęcie: Xpert.Digital

Xpert.Digital posiada dogłębną wiedzę na temat różnych branż. Dzięki temu możemy opracowywać strategie „szyte na miarę”, które są dokładnie dopasowane do wymagań i wyzwań konkretnego segmentu rynku. Dzięki ciągłej analizie trendów rynkowych i śledzeniu rozwoju branży możemy działać dalekowzrocznie i oferować innowacyjne rozwiązania. Dzięki połączeniu doświadczenia i wiedzy generujemy wartość dodaną i dajemy naszym klientom zdecydowaną przewagę konkurencyjną.

Więcej na ten temat tutaj:

• Wykorzystaj 5-krotną wiedzę Xpert.Digital w jednym pakiecie – już od 500 €/miesiąc